Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Η Νηστεία των Χριστουγέννων και το Σαρανταλείτουργο.

15 Νοεμβρίου από σήμερον άρχεται η τεσσαρακονθήμερος νηστεία των Χριστουγέννων...
Επιτρέπεται εκτός Τετάρτης και Παρασκευής, μέχρι 17ης Δεκεμβρίου, από 18-24 κατάλυσις οίνου καί ελαίου 
Αποτέλεσμα εικόνας για σαρανταλειτουργοΣτὶς 15 Νοεμβρίου ἀρχίζει ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Πρόκειται γιὰ μιὰ περίοδο ἔντονης πνευματικῆς ἐργασίας καὶ ψυχοσωματικῆς προετοιμασίας γιὰ τὸν ἑορτασμό τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου.
Ἀπὸ τὶς 15 Νοεμβρίου ἕως τὶς 17 Δεκεμβρίου (κατ’ ἄλλη παράδοση ἕως τὶς 12 Δεκεμβρίου) νηστεύουμε τὸ κρέας, τὰ γαλακτομικά καὶ τὰ αὐγά καὶ τρῶμε ψάρι (ἐκτὸς βεβαίως Τετάρτης καὶ Παρασκευῆς, ποὺ νηστεύουμε αὐστηρά). Μετὰ τὶς 17 (ἢ 12) Δεκεμβρίου νηστεύουμε καὶ τὸ ψάρι.
Ἡ νηστεία ὅμως κατὰ τὴν ὑπόδειξη τοῦ Κυρίου μας ἔχει νόημα, ὅταν συνδυάζεται μὲ προσευχὴ καὶ ἐλεημοσύνη. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν ἔναρξη τῆς νηστείας μᾶς προσκαλεῖ σὲ ἐντονότερη λειτουργικὴ ζωή καὶ ἀγαθοεργία.
Ἔτσι, ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση προβλέπει γιὰ τὴν περίοδο αὐτὴ τὴν καθημερινὴ -ἂν οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέπουν- τέλεση τῆς θείας λειτουργίας, τὴν τέλεση δηλαδὴ σαρανταλείτουργου.
Ἡ τέλεση τοῦ σαρανταλείτουργου ἀποτελεῖ πολὺ μεγάλη εὐλογία. Εἶναι μιὰ θαυμάσια εὐκαιρία γιὰ βίωση τὴς μυστηριακῆς καὶ λατρευτικῆς ζωῆς, γιὰ ἐπαφὴ μὲ τὸν πλοῦτο τῆς ὑμνολογίας καὶ τῆς ἀκροάσεως τῶν θείων Γραφῶν, γιὰ συχνότερη θεία κοινωνία, γιὰ συχνότερη συγκρότηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας.
Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος μᾶς λέει: «Σπουδάζετε πυκνότερον συνέρχεσθαι εἰς εὐχαριστίαν θεοῦ καὶ εἰς δόξαν. Ὅταν γὰρ πυκνῶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ γίνεσθε, καθαιροῦνται οἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ καὶ λύεται ὁ ὄλεθρος αὐτοῦ», δηλαδὴ «Προσπαθεῖστε μὲ σπουδὴ νὰ ἔρχεσθε ὅλοι μαζί στὴ Σύναξη τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Θεία Λειτουργία), γιὰ νὰ εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ νὰ Τὸν δοξολογεῖτε. Διότι ὅταν συχνά ἔρχεσθε στὴ Σύναξη τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Θεία Λειτουργία), συντρίβονται οι δυνάμεις του σατανᾶ καί λύεται κάθε ὀλέθρια ἐνέργεια του».
Ἡ δύναμη τῆς Θείας Λειτουργίας δὲν εἶναι μαγική. Εἶναι ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἑνότητας ἐν Χριστῷ. Ἡ Θεία Λειτουργία μᾶς μαθαίνει νὰ συγχωροῦμε, νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε προσφέρουμε τὰ Δῶρα μας στὸ Θεό, τὸν Ἄρτο καὶ τὸν Οἶνο, προσευχόμενοι γιὰ ζῶντες καὶ κεκοιμημένους ἀδελφούς μας. Ἡ μνημόνευση τῶν ὀνομάτων τῶν ζώντων καὶ κεκοιμημένων προσώπων (ἀνάγνωση τῶν «Διπτύχων») εἶναι ἔργο πολὺ σημαντικὸ καὶ ἱερό, ποὺ θεσμοθετήθηκε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἐπιτελεῖται ἀδιάλειπτα μέσα στοὺς αἰῶνες.

Τό Ἱερό Σαρανταλείτουργο

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο, κατά την διάρκεια της νηστείας των Χριστουγέννων, υπέρ υγείας ζώντων και υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων αδελφών μας.
Στο υπέροχο βιβλίο «Ιωάννης της Κροστάνδης», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου), διαβάζουμε: «Στην Θεία Λειτουργία τελείται το μυστήριο τής αγάπης. Και ή αγάπη στην ουσία της είναι μεταδοτική. Ή αγάπη, ιδιαίτερα ή θεία, σπεύδει να σκορπίσει το φώς της, την χαρά της όλους… Και συμπληρώνει: ώ αγάπη τελειότατη! ώ αγάπη, πού τα πάντα αγκαλιάζεις! Ώ αγάπη ισχυρότατη! Τί να προσφέρουμε σαν ευγνωμοσύνη στον Θεό για την αγάπη Του προς εμάς; Ή αγάπη αυτή βρίσκεται στην θυσία τού Χριστού, πού προσφέρεται για την άπελευθέρωσι όλων από κάθε κακία…».
Και ό μακαριστός π. Παΐσιος, σχετικά με την ανάγκη προσευχής για τούς κεκοιμημένους, έλεγε: «…να αφήνετε μέρος τής προσευχής σας για τούς κεκοιμημένους. Οι πεθαμένοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα (για τούς εαυτούς τους). Οι ζωντανοί μπορούν… Να πηγαίνετε στην εκκλησία λειτουργία, δηλαδή πρόσφορο, και να δίνετε το όνομα τού κεκοιμημένου, να μνημονευθή από τον ιερέα στην προσκομιδή. Επίσης, να κάνετε μνημόσυνα και τρισάγια. Σκέτο το τρισάγιο, χωρίς Θεία Λειτουργία, είναι ελάχιστο.
Το μέγιστο, πού μπορούμε να κάνουμε για κάποιον, είναι το Σαράντα-Λείτουργο. Καλό θα είναι να συνοδευθή και με ελεημοσύνη. Αν έχεις ένα νεκρό, ό όποιος έχει παρρησία στον Θεό, και τού ανάψεις ένα κερί, αυτός έχει υποχρέωση να προσευχηθεί για σένα στον Θεό.
Αν πάλι, έχεις ένα νεκρό, ό όποιος νομίζεις ότι δεν έχει παρρησία στον Θεό, τότε, όταν τού ανάβεις ένα αγνό κερί, είναι σαν να δίνης ένα αναψυκτικό σε κάποιον πού καίγεται (από δίψα). Οι άγιοι δέχονται ευχαρίστως την προσφορά του κεριού και είναι υποχρεωμένοι να προσευχηθούν γι’ αυτόν πού το ανάβει. Ο Θεός ευχαρίστως το δέχεται…». (Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου Νικ.)
Για την ωφέλεια από τα Ιερά Σαρανταλείτουργα και τα μνημόσυνα, αξιομνημόνευτο είναι και το περιστατικό πού ακολουθεί από το βιβλίο «Θαύματα και αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου).
«Κάποιος άρχοντας από την Νικομήδεια αρρώστησε βαριά και, βλέποντας πώς πλησιάζει στον θάνατο, κάλεσε την γυναίκα του για να τής εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες: Την περιουσία μου να την μοιράσεις στους φτωχούς και τα ορφανά. Τούς δούλους να τούς ελευθερώσεις. Αλλά στους ιερείς δεν θέλω να δώσεις χρήματα για λειτουργίες. Σ’ αυτή του την μεγάλη θλίψη ό ετοιμοθάνατος επικαλέστηκε με πίστη την ευχή τού άββά Ησαΐα, ενός άγιου μοναχού πού ασκήτευε κοντά στην Νικομήδεια, και αμέσως -ώ τού θαύματος!- έγινε καλά. Σηκώθηκε λοιπόν και πασίχαρος έτρεξε στον όσιο. Εκείνος τον καλοδέχτηκε, δοξάζοντας τον Θεό για το μεγάλο θαύμα.
-Θυμάσαι, παιδί μου, τον ρώτησε, ποιά ώρα συνήλθες από την αρρώστια;
-Την ώρα πού επικαλέστηκα την ευχή σου, απάντησε εκείνος. Ό όσιος, με τον φωτισμένο του νου, γνώριζε τί είχε λεχθεί στην διάρκεια τής αρρώστιας του και ξαναρώτησε:
-Άφησες, παιδί μου, χρήματα στους ιερείς, να λειτουργούν για την σωτηρία τής ψυχής σου;
-Όχι, γέροντα. Τί θα είχα να ωφεληθώ άν άφηνα κάτι; Δεν θα πήγαινε χαμένο;
-Μην το λες αυτό.
Ό άδελφόθεος Ιάκωβος γράφει: «Ασθενεί τις έν ύμίν; προσκαλεσάσθω τούς πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν έπ’ αυτόν άλείψαντες αυτόν έλαίω έν το ονόματι του Κυρίου και ή ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και έγερεί αυτόν ό Κύριος· καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, άφεθήσεται αύτώ». Να λοιπόν πού οι ευχές των ιερέων είναι αποτελεσματικές, για όποιον τις ζητάει με πίστη. Δώσε τώρα κι εσύ ένα ποσό, για λειτουργίες, και θα λάβεις από τον Θεό την πρέπουσα πληροφορία.
Έτσι κι έκανε. Έδωσε χρήματα σ’ έναν ιερέα για να του κάνει σαρανταλείτουργο, και γύρισε στον σπίτι του. Όταν συμπληρώθηκαν οι λειτουργίες, μετά από σαράντα μέρες, κι ενώ σηκωνόταν από τον ύπνο, βλέπει ξαφνικά ν’ ανοίγουν οι πόρτες του σπιτιού του και να μπαίνουν σαράντα άνδρες έφιπποι, λαμπροί και αγγελόμορφοι, είκοσι από δεξιά και είκοσι από αριστερά. -Κύριοι μου, φώναξε έκπληκτος ό άρχοντας, πώς μπήκατε σε σπίτι ανθρώπου αμαρτωλού;
-Εμείς οι σαράντα, πού βλέπεις, του απάντησαν εκείνοι, αντιπροσωπεύουμε τις λειτουργίες πού έγιναν για σένα στον φιλάνθρωπο Θεό. Μάς έστειλε Εκείνος, για να σε συνοδεύσουμε μέχρι την εκκλησίας. Πήγαινε μέσα χαρούμενος, χωρίς δισταγμό. Να, με τα πρεσβυτικά χέρια συμπληρώθηκαν οι σαράντα λειτουργίες, πού έγιναν για να ενωθεί ό Χριστός μαζί σου και να κατοικήσει στην καρδιά σου.
Ύστερα από αυτά, ό άρχοντας μοίρασε την περιουσία του σε ευλαβείς ιερείς, για να γίνουν λειτουργίες «υπέρ αφέσεως των αμαρτιών αυτού», διακηρύσσοντας πώς οι θείες λειτουργίες και οι αγαθοεργίες μπορούν να ανεβάσουν την ψυχή του ανθρώπου από τα καταχθόνια στα επουράνια.
Εἶναι ἡ μέγιστη καὶ πιὸ ἰσχυρὴ προσευχή καθὼς ἀποτελεῖ συμμετοχὴ στὴν προσευχὴ καὶ τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων διδάσκει σχετικά: «Μέγιστη ὠφέλεια πιστεύουμε ὅτι θὰ λάβουν αὐτοί, γιὰ τοὺς ὁποίους δεόμαστε κατὰ τὴν ἁγία καὶ φοβερὴ θυσία τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀκόμα κι ἂν εἶναι ἁμαρτωλοί, ἀφοῦ Χριστὸν ἐσφαγιασμένον ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων προσφέρομεν ἐξιλεούμενοι ὑπὲρ αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν τὸν φιλάνθρωπον Θεόν». Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Δὲν νομοθέτησαν τυχαία οἱ Ἀπόστολοι νὰ μνημονεύουμε κατὰ τὰ φρικτὰ μυστήρια (Θεία Λειτουργία) τοὺς κεκοιμημενούς. Γνωρίζουν ὅτι εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ ὠφέλεια γι’ αὐτούς».
Ἡ ἐμπειρία μαρτυρεῖ γιὰ τὴ δύναμη αὐτῆς τῆς προσευχῆς, ποὺ δὲν εἶναι «ἀτομικὴ προσευχὴ» ἀλλὰ ἡ προσευχὴ ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας.
Πηγή: www.osiaeirini.gr

Σαρανταλείτουργο « υπέρ αναπαύσεως»

Ο ΓΕΡΟ-ΔΑΝΙΗΛ ο αγιορείτης (1929), ο σοφός ησυχαστής των Κατουνακίων, έχει καταχωρισμένο ατά χειρόγραφά του και το ακόλουθο περιστατικό, πού συνέβη το 1869 στην πατρίδα του, τη Σμύρνη.
Κάποιος ενάρετος χριστιανός κάλεσε στα τελευταία της ζωής του τον πνευματικό του παπα-Δημήτρη και του είπε:
Εγώ σήμερα πεθαίνω. Πες μου, σε παρακαλώ, τι πρέπει νά κάνω την κρίσιμη τούτη ώρα;
Ό ιερέας, γνωρίζοντας την αρετή του και τη μυστηριακή προετοιμασία του, του πρότεινε το έξης:
Δώσε εντολή νά σου κάνουν μετά το θάνατό σου τακτικό σαρανταλείτουργο σ' ένα εξωκλήσι.
'Έτσι κι έγινε. Ό κυρ-Δημήτρης - αυτό ήταν το όνομά του - άφησε εντολή στο γιο του νά κάνει μετά την κοίμησή του σαρανταλείτουργο.
Κι εκείνος, υπακούοντας στην τελευταία επιθυμία του καλού του πατέρα, ανέθεσε χωρίς καθυστέρηση την εκτέλεση της στον παπα-Δημήτρη.
Ο σεμνός λευίτης δέχτηκε νά κάνει το σαρανταλείτουργο, πού ο ίδιος είχε προτείνει στο μακαρίτη, και αποσύρθηκε για όλο αυτό το διάστημα στο εξωκλήσι των άγίων Αποστόλων.
Οι τριάντα εννέα λειτουργίες έγιναν απρόσκοπτα. Η τελευταία έπρεπε νά γίνει ήμέρα Κυριακή.
Το βράδυ όμως του Σαββάτου πιάνει τον παπά ένας δυνατός πονόδοντος και τον αναγκάζει νά επιστρέψει ατό σπίτι του.
Η πρεσβυτέρα του πρότεινε νά βγάλει το δόντι, μα εκείνος αρνήθηκε, γιατί έπρεπε την επόμενη νά τελέσει την τελευταία λειτουργία. Τα μεσάνυχτα ο πόνος κορυφώθηκε, και τελικά ο παπάς αναγκάστηκε νά βγάλει το δόντι.
Επειδή όμως παρουσιάστηκε αιμορραγία, ανέβαλε την τελευταία λειτουργία για τη Δευτέρα.
Στο μεταξύ, το απόγευμα του Σαββάτου, ο Γεώργιος, ο γιος του μακαριστού Δημητρίου, ετοίμασε μερικά χρήματα για τον κόπο του ιερέα, με σκοπό νά του τα δώσει την επόμενη μέρα.
Τα μεσάνυχτα ξύπνησε για νά προσευχηθεί. Ανακάθισε στο κρεβάτι κι άρχισε νά φέρνει ατό νου του τις αρετές, τα χαρίσματα και τα σοφά λόγια του πατέρα του. Κάποια στιγμή πέρασε απ' το μυαλό του ή ακόλουθη σκέψη: "Άραγε ωφελούν τα σαρανταλείτουργα τις ψυχές των κεκοιμημένων, ἢ τα καθιέρωσε ή εκκλησία για παρηγοριά των ζώντων;"
Τότε ακριβώς τον πήρε ένας ελαφρός ύπνος, και είδε πώς βρέθηκε σε μια πεδιάδα με ομορφιά απερίγραπτη. "Ένιωθε ανάξιο τον εαυτό του νά βρίσκεται σε τέτοιον ιερό και παραδεισένιο χώρο. Μπροστά του απλωνόταν ένα απέραντο και κατάφυτο περιβόλι, πού μοσχοβολούσε με μίαν ανέκφραστη ευωδία.
Αυτός οπωσδήποτε θα είναι ο παράδεισος!", μονολόγησε. "Ω, τι μακαριότητα περιμένει όσους ζουν ενάρετα στη γη!"
Εξετάζόντας έκπληκτος τα υπερκόσμια κάλλη, είδε ένα λαμπρό ανάκτορο με έξοχη αρχιτεκτονική χάρη, ενώ οι τοίχοι του έλαμπαν απ' τα διαμάντια και το χρυσάφι. "Η αμορφία του ήταν ανέκφραστη.
Πλησιάζει πιο κοντά, και τότε - τι χαρά! - βλέπει στην πόρτα του παλατιού τον πατέρα του ολοφώτεινο και λαμπροφορεμένο.
Πώς βρέθηκες εδώ, παιδί μου; τον ρωτάει με πραότητα και στοργή. Ούτε κι εγώ ξέρω, πατέρα.
Καταλαβαίνω πώς δεν είμαι άξιος γι' αυτόν τον τόπο. 'Αλλά πες μου, πως τα περνάς εδώ; πως ήρθες;
Τίνος είναι αυτό το παλάτι;
Ή φιλανθρωπία του ΣΩΤΗΡΟΣ Χριστού με τις πρεσβείες της Παναγίας, πού της είχα ιδιαίτερη ευλάβεια, με αξίωσε νά καταταχθώ σ' αυτό το μέρος. "Ήταν μάλιστα νά μπω σήμερα μέσα στο παλάτι ο οικοδόμος όμως, πού το χτίζει, πέρασε μία ταλαιπωρία- έβγαλε απόψε το δόντι του - κι έτσι δεν τέλειωσαν οι σαράντα μέρες της οικοδομής του. Για το λόγο αυτό θα μπω αύριο.
'Ύστερα απ' αυτά ο Γεώργιος ξύπνησε δακρυσμένος και έκπληκτος, αλλά και με απορίες.
Πέρασε την υπόλοιπη νύχτα αναπέμποντας αίνους και δοξολογίες ατό Θεό. το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία, πήρε πρόσφορα, νάμα και αγνό κερί και ξεκίνησε για το εξωκλήσι των άγίων Απόστολων. ο παπα-Δημήτρης τον υποδέχθηκε με χαρά:
Τώρα μόλις τελείωσα κι εγώ τη θεία λειτουργία. 'Έτσι ολοκληρώθηκε το σαρανταλείτουργο. Αυτό το είπε για νά Μην τον λυπήσει.
Ο επισκέπτης τότε του διηγήθηκε το νυχτερινό του δράμα.
Όταν έφτασε στο σημείο πού ο πατέρας του δεν μπήκε στο παλάτι, γιατί ο οικοδόμος έβγαλε το δόντι του, ο παπα-Δημήτρης ένιωσε φρίκη, αλλά και θαυμασμό.
Εγώ είμαι, αγαπητέ μου, ο οικοδόμος πού εργάστηκε στην οικοδομή του παλατιού, είπε με χαρά.
Σήμερα δεν λειτούργησα, γιατί έβγαλα το δόντι μου. θα λειτουργήσω όμως τη Δευτέρα, κι έτσι θα ολοκληρώσω το πνευματικό παλάτι του πατέρα σου.
Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία
(Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Ο διάβολος παρουσιάζεται ως άγγελος φωτός.


Αποτέλεσμα εικόνας για λύκος με ενδυμα προβατουΌποιος δεν έχει νιώσει την απερίγραπτη χαρά, την παραδεισένια, δεν έχει δηλαδή πνευματικές εμπειρίες, εύκολα μπορεί να πλανηθή, αν δεν προσέξη. Ο διάβολος είναι πονηρός.
Ερεθίζει λίγο την καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να αισθάνεται μια ευχαρίστηση, οπότε τον πλανάει, δίνοντάς του την εντύπωση ότι η ευχαρίστηση αυτή είναι πνευματική, θεία. Κλέβει την καρδιά και νομίζει ο άνθρωπος πως πάει καλά. «Δεν ένιωσα, ταραχή», λέει. Ναι, αλλά αυτό που ένιωσες δεν είναι η πραγματική, η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι κάτι το ουράνιο.
Ο διάβολος μπορεί να παρουσιασθή και σαν άγγελος ή σαν άγιος. Ο καμουφλαρισμένος δαίμονας σε άγγελο ή σε άγιο σκορπάει ταραχή – αυτό που έχει – , ενώ ο πραγματικός άγγελος ή Άγιος σκορπάει πάντα χαρά παραδεισένια και αγαλλίαση ουράνια. Ο ταπεινός και καθαρός άνθρωπος, ακόμη και άπειρος να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα που παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός, γιατί έχει πνευματική καθαριότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο.
Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο. Όταν ο διάβολος παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός, αν ο άνθρωπος βάλη ένα ταπεινό λογισμό, εξαφανίζεται. Ένα βράδυ, στην μονή Στομίου, μετά το Απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελλί καθισμένος σε ένα σκαμνί. Για μια στιγμή ακούω όργανα και κλαρίνα σε ένα οίκημα που ήταν λίγο πιο πέρα για τους ξένους.
Παραξενεύτηκα! «Τι όργανα είναι αυτά που ακούγονται τόσο κοντά!», είπα. Το πανηγύρι είχε περάσει. Σηκώνομαι από το σκαμνί και πηγαίνω στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει έξω. Βλέπω ησυχία παντού. Τότε κατάλαβα ότι ήταν από πειρασμό, για να διακόψω την προσευχή. Γύρισα και συνέχισα την ευχή.
Ξαφνικά ένα δυνατό φως γέμισε το κελλί. Η οροφή εξαφανίστηκε, άνοιξε η σκέπη και φάνηκε μια στήλη φωτός που έφθανε μέχρι τον ουρανό. Στην κορυφή αυτής της φωτεινής στήλης φαινόταν το πρόσωπο ενός ξανθού νέου, με μακριά μαλλιά και γένια, που έμοιαζε με τον Χριστό.
Επειδή έβλεπα το μισό πρόσωπό του, σηκώθηκα από το σκαμνί, για να το δω ολόκληρο. Τότε άκουσα μέσα μου μια φωνή: «Αξιώθηκες να δης τον Χριστό». «Και ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος , που αξιώθηκα να δω τον Χριστό;», είπα και έκανα τον σταυρό μου. Αμέσως το φως και ο δήθεν Χριστός χάθηκαν και είδα ότι η οροφή βρισκόταν στη θέση της.
Αν ο άνθρωπος δεν έχη το κεφάλι του πολύ καλά κλειδωμένο, μπορεί ο πονηρός να του βάλη λογισμό υπερήφανο και να τον πλανέση με φαντασίες και ψεύτικα φώτα, τα οποία δεν ανεβάζουν στον Παράδεισο, αλλά γκρεμίζουν στο χάος.
Για αυτό πρέπει να μη ζητάη ποτέ φώτα ή θεία χαρίσματα κ.λ.π., αλλά μετάνοια. Η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση και μετά ο Καλός Θεός θα δώση ό,τι που είναι απαραίτητο.
Όταν ήμουν στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, μια φορά το ταγκαλάκι πήγε να με … εξυπηρετήση ! Το ασκητήριο είχε τρία – τέσσερα σκαλάκια. Την νύχτα, όταν είχε αστροφεγγιά, πήγαινα στις σπηλιές και για να κατέβω τα σκαλάκια, άναβα το τσακμάκι. Μια φορά πάω να ανάψω το τσακμάκι, δεν άναβε. Σε μια στιγμή βλέπω ένα φως σε έναν βράχο σαν από δυνατό προβολέα, φαπ ! Ω, φώτισε τα πάντα γύρω γύρω! «Να μου λείψουν τέτοια φώτα», είπα, και γύρισα πίσω. Αμέσως χάθηκε το φως. Βρε τον διάβολο, δεν ήθελε να φέξω με το τσακμάκι, για να κατεβώ! «Κρίμα δεν είναι, σου λέει, να παιδεύεται; Ας του δώσω εγώ φώτα» ! Καλωσύνη του !
– Πώς καταλάβατε, Γέροντα, ότι δεν ήταν από τον Θεό;
– Εμ, καταλαβαίνεται. Φοβερό!
Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ΄- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ», ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – 2007

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Αντάρα υπερηφάνειας.


(c) Paintings Collection; Supplied by The Public Catalogue Foundation

Οι άνδρες στην φύση τους έχουν περισσότερη αντάρα υπερηφάνειας, αλλά, εάν στη λιγότερη γυναικεία αντάρα προσθέσει τη ζήλια ο εχθρός, τότε γίνεται πιο ανυπόφορη από την φαρμακερή εκείνη αντάρα των ανδρών (από την υγρασία της ζήλιας).

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Αγιασμός επί τη ενάρξη των Κατηχητικών σχολείων και λοιπών δραστηριοτήτων της ενορίας μας.

Με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού την Κυριακή 21 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε ο Αγιασμός για την έναρξη των Κατηχητικών σχολείων και των λοιπών δραστηριοτήτων της ενορίας μας.

Τον Αγιασμό τέλεσε ο υπεύθυνος Νεότητας της ενορίας μας π. Νεκτάριος, ο οποίος αναφέρθηκε στη σπουδαιότητα της Κατηχήσεως και παρότρυνε μικρούς και μεγάλους να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες  της ενορίας, γιατί αυτές αποτελούν πνευματικές ευκαιρίες που μας ωφελούν και μας ενισχύουν στον αγώνα μας για τον προσωπικό μας αγιασμό.

Στο τέλος ορίστηκε ημέρα και ώρα που θα γίνονται τα κατηχητικά αλλά και ο κύκλος μελέτης της Αγίας Γραφής.     

Ευχόμαστε καλή και ευλογημένη κατηχητική χρονιά.

Πρόγραμμα  Συναντήσεων 

Αγοριών: Κάθε Σάββατο στις 10:00 π.μ Δημοτικού και  11:00 π.μ. Γυμνασίου – Λυκείου.

Κοριτσιών: Κάθε Σάββατο στις 15:30 μ.μ. Δημοτικού και 16:30 μ.μ. Γυμνασίου – Λυκείου.  

Θα Λειτουργήσει αίθουσα ψυχαγωγίας (Φαφούτειο).

Κύκλος μελέτης Αγίας Γραφής: Κάθε Τετάρτη στις 5 το απόγευμα.











Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Ανακοίνωση: Θεία Λειτουργία Αγίου Ιακώβου του Aδελφοθέου στην ενορία μας.




Την Τρίτη 23 Οκτωβρίου ημέρα μνήμης του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου, στον Ιερό Ναό μας θα τελεσθεί η αρχαιοπρεπής  Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου σύμφωνα με την παλαιοχριστιανική τάξη, ιερουργούντος του Πρωτοσυγκέλου της Ιεράς Μητροπόλεως μας Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Επιφανίου.

Ώρα έναρξης: 8:00 το βράδυ



Εκ του Ιερού Ναού


Πρόσκληση στον Αγιασμό επί τη ενάρξη των Κατηχητικών σχολείων και λοιπών δραστηριοτήτων της ενορίας μας.




Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας & Ακαρνανίας
    Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Αγρινίου
                                                                        
                                                                                         


Αγαπητοί μου αδερφοί, χαίρετε εν Κυρίω,

Με την επιστολή αυτή επικοινωνώ μαζί σας για να σας συγχαρώ και να σας ευχαριστήσω για την ενεργό και συνειδητή συμμετοχή που επιδείξατε και επιδεικνύετε ως πιστά μέλη της Εκκλησίας μας στις λατρευτικές εκδηλώσεις, αλλά και σε όλες τις δραστηριότητες της ενορίας μας. Είναι ενθαρρυντικό και δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό γιατί σήμερα στη νέα εποχή της πολυπολιτισμικότητας, της παγκοσμιοποίησης, του μηδενισμού και του ηδονισμού, που χλευάζονται και αμφισβητούνται όλα όσα παράγουν σκέψη και ήθος, άνθρωποι όλων των ηλικιών εμπιστεύονται την Αγία μας Εκκλησία, κεφαλή της οποίας είναι ο αιώνιος νικητής Ιησούς Χριστός. 

Η ενοριακή ζωή αποτελεί την μικρότερη ενότητα εκκλησιαστικής ζωής και εμείς οι Χριστιανοί «σύμψυχοι, το εν φρονούντες» κατά τον Απόστολο Παύλο, έχουμε ένα φρόνημα, να αγωνιστούμε για την αγιότητα και για την ένωσή μας με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και τους εν Χριστώ αδερφούς μας.

Με τη χάρη και τη βοήθεια  του Θεού μας και τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Κοσμά και φέτος η ενορία του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Αγρινίου, ανοίγει την στοργική αγκαλιά της και μας καλεί όλους να συμμετέχουμε με περισσότερο ζήλο και μεγαλύτερη ζέση στις λατρευτικές και λοιπές δραστηριότητες της.

Απευθύνομαι όμως με μεγαλύτερο πόνο και αγωνία προς τους γονείς, οι οποίοι γνωρίζουν ότι τα παιδιά είναι ένα ανεκτίμητο δώρο που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός και μια μέρα θα δώσουμε λόγο στον δικαιοκρίτη Κύριο για το πώς τα αναθρέψαμε. Ας αυξήσουμε, με το παράδειγμά μας και με τα λόγια μας, το έμφυτο θρησκευτικό τους συναίσθημα. Να δείξουμε στα παιδιά μας τον ΧΡΙΣΤΟ! Να τα οδηγήσουμε στο Κατηχητικό Σχολειό, το «σχολείο του Χριστού», στο οποίο πρότυπα των παιδιών μας είναι οι Άγιοι που τιμούμε καθημερινά και παραδειγματιζόμαστε με τους άθλους τους.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει ότι «το πρώτο πέλαγος που συναντούμε στη ζωή μας είναι το πέλαγος της παιδικής ηλικίας, στο οποίο επικρατεί μεγάλη ταραχή, γιατί τα παιδιά είναι επιπόλαια, αλλάζουν εύκολα συμπεριφορά και δεν παρουσιάζουν σταθερότητα». Σε αυτό λοιπόν το πέλαγος, για την αντιμετώπιση της τρικυμίας να δώσουμε την διακυβέρνηση του πλοίου στον Χριστό. Τότε μόνο τα παιδιά μας κατά τον Άγιο Νεκτάριο τον Θαυματουργό, θα αποκτήσουν χριστιανική ευγένεια «δηλαδή την ευαγγελική ηθική τελειότητα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της οποίας είναι το γενναίο φρόνημα, η ελευθερία, η φιλοτιμία, η αφθονία, η χάρη, η μεγαλοφροσύνη, η μεγαλοψυχία, η ευκοσμία, το θάρρος, η αγαθή προαίρεση, ο άριστος τρόπος, η δικαιοσύνη και η αλήθεια».

Στην Ενορία μας θα λειτουργήσουν Κατηχητικά Σχολεία όλων των βαθμίδων.

ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ:
·      Κάθε Σάββατο στις 15:30 μ.μ. θα γίνεται το Κατηχητικό Σχολείο των Κοριτσιών Δημοτικού.
·      Κάθε Σάββατο στις 16:30 μ.μ. θα γίνεται το Κατηχητικό Σχολείο των Κοριτσιών Γυμνασίου και Λυκείου.

ΑΓΟΡΙΩΝ:
·      Κάθε Σάββατο στις 10:00 π.μ. θα γίνεται το Κατηχητικό Σχολείο των Αγοριών Δημοτικού.
·      Κάθε Σάββατο στις 11:00 π.μ. θα γίνεται το Κατηχητικό Σχολείο των Αγοριών Γυμνασίου και Λυκείου.

Επίσης, στην ενορία μας θα λειτουργήσει και φέτος Εντευκτήριο (αίθουσα ψυχαγωγίας) εξοπλισμένο με διάφορα παιχνίδια, στο οποίο τα παιδιά θα περνούν ευχάριστα και θα ψυχαγωγούνται όπως θέλει ο Θεός. Το Εντευκτήριο θα στεγαστεί στο ισόγειο του Φαφούτειου Ιδρύματος που βρίσκεται όπισθεν του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος και θα λειτουργεί κάθε απόγευμα.

Κάθε Τετάρτη στις 5:00 το απόγευμα θα γίνεται Κύκλος Μελέτης Αγίας Γραφής για άνδρες και γυναίκες, καθώς και συνάντηση νέων ζευγαριών και φοιτητών στις 6:00 το απόγευμα.

Σας περιμένουμε, λοιπόν με αγάπη πολύ και εκτίμηση εσάς και τα παιδιά σας την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018 στις 10:30΄ το πρωί στον Αγιασμό, για την έναρξη των Κατηχητικών μαθημάτων και των λοιπών δραστηριοτήτων της ενορίας μας στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος.
                                                              
                                                            
                                                            
Με αγάπη Χριστού και εκτίμηση
Ο υπεύθυνος Νεότητας

Αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

”Πας στο κατηχητικό;” Όχι, γυρίζω!

Αποτέλεσμα εικόνας για κατηχητικόΈρχομαι από την χώρα του κατηχητικού. Από τον πλανήτη πες καλύτερα. Τόσο μακριά μοιάζει αυτό το μέρος και τόσο άγνωστη είναι η διάλεκτος που μιλάνε εκεί που ούτε τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών, ούτε τα ιδιαίτερα με εξειδικευμένους καθηγητές μπορούν να σε προϊδεάσουν για όσα θα δει το μυαλό και η ψυχή σου στο κατηχητικό.
«Ποιοι πάνε στο κατηχητικό;» Δες καλύτερα ποιοι φεύγουν από αυτό. Είναι κάποιοι που άφησαν την καρδιά τους ανοιχτή να ακούσει και να μάθει και να ζήσει πράγματα που έχουν σχέση με τον Χριστό. Φεύγουν και επιστρέφουν ξανά. Τους ελκύει η χάρη του Θεού και ο τόπος που τον συναντάνε συχνά, η εκκλησία. Ξέρω, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου συγκεκριμένες καταστάσεις απωθούνε τους ανθρώπους. Αλλά, γυρίζω από το κατηχητικό εδώ και χρόνια και μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι την αυθεντικότητα και την ευλογία που νιώθουν όσοι ζουν πραγματικά το κατηχητικό δεν μπορούν να την βρουν αλλού.
«Μα είναι τα μικρά παιδιά σε θέση να επιλέξουν το κατηχητικό;» Μα, η κατήχηση δεν γίνεται μόνο σε μικρά παιδιά. Ο καθένας που διαβάζει κάτι σχετικό με το πνεύμα του Θεού και το αφήνει να βρει τόπο στην καρδιά του για να φυτρώσει και να βλαστήσει, αυτός εργάζεται πνευματικά, καλλιεργεί τον εαυτό του. Και αυτό είναι μια μορφή κατήχησης. Όπως και το να ρωτήσει κάποιον που γνωρίζει περισσότερα, ή να ψάξει να βρει έναν ιερέα για να ρωτήσει. Βέβαια, τα κατηχητικά απευθύνονται κυρίως στους μαθητές. Αυτοί έχουν το προνόμιο να δημιουργούνται αποκλειστικά γι αυτούς ομάδες που μεταδίδουν τα «μυστήρια του Θεού» σε ένα κλίμα φιλικό, ζεστό, προσεκτικό και χαρούμενο. Μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου παρακολουθούν διαφορετικά μαθήματα απ’ ότι οι μαθητές του δημοτικού. Όλοι μαζί βρίσκονται στην Θεία Λειτουργία και όλοι μαζί μετέχουν στην Θεία Ευχαριστία, αλλά μετά μπορούν να έχουν την δική τους ξεχωριστή ώρα για να συζητήσουν για όσα κατάλαβαν, ή δεν κατάλαβαν ή θα ήθελαν να καταλάβουν.
«Τα ξέρω αυτά που λένε στο κατηχητικό!» Μπα, ο καθένας που νομίζει ότι τα ξέρει όλα, χωρίς να το καταλάβει, επιδεικνύει την άγνοιά του. Μην έχεις προκατάληψη απέναντι στο κατηχητικό. Δώστου μια ευκαιρία πραγματική! Ψάξτο καλύτερα! Ίσως δεν μπορείς να καταλάβεις την ουσία του ακριβώς επειδή δεν έχεις ακόμα απολαύσει όσα μπορεί να σου προσφέρει. Είναι σαν να λες πως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον ο βυθός της θάλασσας, χωρίς να έχεις δοκιμάσει να κολυμπήσεις ποτέ. Φαντάσου να μπορέσεις να κάνεις μαθήματα κατάδυσης και να ανακαλύψεις μόνος σου έναν άγνωστο κόσμο μέσα στον οποίο θα είσαι ο ίδιος αλλά τόσο διαφορετικός! Στην πραγματικότητα, αν γνωρίσει κάποιος την πίστη δεν θα χρειάζεται ούτε «μπουκάλα οξυγόνου», ούτε ειδική στολή κατάδυσης, αλλά ούτε και εξειδικευμένες γνώσεις. Θα μπορεί απλά να βουτά στο πέλαγος της αγάπης του Θεού και να το απολαμβάνει έχοντας επίγνωση!
«Μου λες δηλαδή να γίνω του κατηχητικού;» Μην γίνεις τίποτε που δεν θέλεις να είσαι! Ποτέ! Αλλά να είσαι ο εαυτός σου. Ο ειλικρινής και αληθινός και ωραίος εαυτός που σε έπλασε ο Θεός να είσαι. Να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Το πιο εξελιγμένο μοντέλο. Και το κατηχητικό μπορεί να σε βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Θα το θυμάσαι με νοσταλγία, και χαρά και πόθο αργότερα. Και πάντα θα θέλεις να γυρίζεις στο κατηχητικό με όποια μορφή μπορείς να το ζήσεις.
Καλή επιτυχία!

Το προσωπείο της υποκρισίας

ypokrisia-inΚαμία άλλη κατηγορία ανθρώπων δεν άκουσε από τον Ιησού Χριστό εκείνα τα φοβερά “ουαί” που διαβάζουμε στο 23ο κεφάλαιο του Ματθαίου, παρά οι υποκριτές, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι και διαμέσου αυτών οι φορείς της υποκρισίας σε κάθε εποχή. Τους παρομοίασε με τους τάφους οι οποίοι είναι εξωτερικά όμορφοι και περιποιημένοι ενώ εσωτερικά είναι γεμάτοι από ακαθαρσίες (Ματθ. 23,27), και αυτό διότι αν και ήταν θρησκευόμενοι, εντούτοις αποδεικνύονταν διχασμένες προσωπικότητες επιτελώντας απλώς τα θρησκευτικά τους καθήκοντα χωρίς να έχουν ειλικρινή σχέση με τον Θεό, σχέση η οποία αποδεικνύεται μέσα από την καθαρότητα της καρδιάς και το έλεος προς τον συνάνθρωπο. Αυτοί οι λόγοι του Ιησού είναι ένα ισχυρότατο ράπισμα στη δική μας αυτοδικαίωση, στην ηθική μας αυταρέσκεια, στον κοινωνικό καθωσπρεπισμό μας, στην υποκριτική μας ευπρέπεια, στην άνευ ουσίας τήρηση ηθικών και κοινωνικών κανόνων, στη συμβατική κοινωνική και θρησκευτική συμπεριφορά μας, στην καθημερινή μας ηθοποιία στην εργασία, την οικογένειά μας και στις μεταξύ μας κοινωνικές σχέσεις.
Υποκρισία είναι η προσποίηση στην καθημερινή μας ζωή. Είναι η απόκρυψη των αληθινών αισθημάτων και σκέψεων, είναι μια διανοητική κατάσταση που βρίσκεται στον αντίποδα της ειλικρίνειας και της γνησιότητας, μια συνεχόμενη διάθεση αυτοπροβολής. Στερούμενη ριζικά το στοιχείο της αυθεντικότητας κάθε πράξη της προέρχεται από φαύλα κίνητρα. Ως μεταμφιεσμένη έκφραση συναισθημάτων θα την ονομάζαμε ως τέχνη του χυδαίου στις διανθρώπινες σχέσεις διότι“υποκρισία είναι η προσποίηση της φιλίας ή εχθρότητας πού ενεργεί με το προσωπείο της συμπάθειας, ή φθόνος πού μιμείται τα χαρακτηριστικά της αγάπης ή βίος πού δείχνει να στολίζεται από ψεύτικη και όχι πραγματική αρετή”(άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής). Θα τολμούσαμε να πούμε ότι ο υποκριτής είναι χειρότερος από τα άλογα ζώα τα οποία αγνοούν την υποκρισία διότι το ζώο δεν φέρεται φιλικά στα θύματα που σκοπεύει να φάει έως ότου τα φάει, ενώ αντίθετα ο υποκριτής παρουσιάζεται αρχικά φιλικός στους ανθρώπους που σκοπεύει να εκμεταλλευτεί και να αδικήσει. “Κρύβει την υποκρισία κάτω από πλαστή αγάπη εκείνος που επαινεί με το στόμα του, αλλά εξουθενώνει με την καρδιά του”, μας λέγει ο όσιος Θαλάσσιος ο Λίβυος.Υποκρισία είναι η διατήρηση μιας εξωτερικά καλής εικόνας του εαυτού μας προς τους άλλους, χωρίς ταυτόχρονα να φροντίζουμε ώστε και εσωτερικά να είμαστε αυτός ο καλός άνθρωπος που θέλει να φαίνεται ότι είναι. Υποκρίνομαι όταν λέω κάτι αλλά κατά βάθος πιστεύω κάτι άλλο, όταν φανερώνω ένα πρόσωπο, ή καλύτερα ένα προσωπείο αλλά κατά βάθος είμαι κάποιος άλλος. Υποκρισία είναι το να μιλάω με διπλή γλώσσα ή όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: “ὑπόκρισίς ἐστιν ἕτερον ἔχειν καί ἕτερον ποιεῖν ”. Οι αρχαίοι έλληνες χρησιμοποιούσαν τα προσωπεία, τις μάσκες στο θέατρο και τις τραγωδίες για να παραστήσουν και να υποδυθούν κάποιο άλλο πρόσωπο από αυτόν που ήταν. Και αν σε αυτήν την περίπτωση δεν ήταν απλά θεμιτό αλλά και επιβεβλημένο για τη διεξαγωγή της παράστασης και την παρουσίαση της επί σκηνής τέχνη τους, στην ηθική, θρησκευτική και κοινωνική ζωή είναι ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο. Δυστυχώς όμως, όπως οι ηθοποιοί των αρχαίων τραγωδιών κατά τον ίδιο τρόπο φορούμε και εμείς το προσωπείο της υποκρισίας για να υποδυθούμε κάποιον άλλον «εαυτό» από αυτόν που είμαστε επιδιώκοντας καταξίωση μόνο ενώπιον των ανθρώπων και όχι ενώπιον του Θεού. Ζώντας εντός αυτής της εικονικής πραγματικότητας, στον πυθμένα του ψεύδους, εξαπατούμε τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η υποκρισία είναι μητέρα και αιτία του ψεύδους θα μας υπενθυμίσει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Πράγματι, ο πρώτος διδάσκαλος της υποκρισίας ήταν και είναι ο κατεξοχήν ψεύτης της ιστορίας, ο διάβολος ο οποίος φορώντας το προσωπείο του φρόνιμου όφη, (Γεν. 3,1), με ψεύδη εξαπάτησε τον άνθρωπο οδηγώντας τον στην παρακοή και την πτώση. Εφεξής, ο άνθρωπος της πτώσης περιχαρακωμένος γύρω από τα κυκλώπεια τείχη της υπερπροβολής, της δαιμονικής ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού αποξενώνεται από το «είναι» και προσηλώνεται αποκλειστικά στο «φαίνεσθαι». Το «είναι», αποτελεί την εσώτατη φύση του εαυτού μας, αντιπροσωπεύει το πραγματικό και το αληθινό, αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα και το οποίο τις περισσότερες φορές προσπαθούμε επιμελώς να το αποκρύβουμε ή να το αγνοούμε. Το «φαίνεσθαι» είναι το προσωπείο, το οποίο χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε για να γίνουμε αρεστοί στο κοινωνικό σύνολο. Αντιπροσωπεύει το ψεύτικο και αληθοφανές, την εικόνα που θέλουμε να δείχνουμε ανεξάρτητα από το τι είμαστε στην πραγματικότητα.Ο μεταπτωτικός άνθρωπος αγνοώντας θελημένα ή αθέλητα το πραγματικό του «είναι», έχοντας αδυναμία να κατακτήσει το «γνώθι σαυτόν», προσπαθεί να ντύσει την προσωπικότητά του ή καλύτερα το προσωπείο του, αυτό το «φαίνεσθαι», με ανύπαρκτες αρετές και με φανταστικές ικανότητες, καλύπτοντας ταυτόχρονα τα ελαττώματα του με τη μάσκα της υποκρισίας. Κατά συνέπεια η όλη βιωτή του διακρίνεται από ασυνείδητες και συνειδητές αντιφάσεις και ανακολουθίες. Είναι ακριβώς αυτή η ζύμη των Φαρισαίων για την οποία ομίλησε ο Κύριος: “προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπό τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων, ἥτις ἐστίν ὑπόκρισις”(Λουκ. 12,1).

Ο διά Χριστόν κλέφτης!



Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος παισιοςΚάποτε με επισκέφθηκε ένας νεαρός πρωί-πρωί, και χτυπούσε το σιδεράκι. Έριξα μια ματιά να δω ποιος είναι, γιατί δεν ήταν η ώρα ν’ ανοίξω. Όταν είδα έναν νέο με φωτεινό πρόσωπο κατάλαβα ότι έχει πνευματικά ενδιαφέροντα και διέκοψα, διότι ήμουν απασχολημένος.[Γράφει ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης]:
Του πρόσφερα ένα νερό, και με τρόπο τον ρωτούσα να μάθω γύρω από τη ζωή του, γιατί είχε πνευματικό περιεχόμενο, και μου άνοιξε απλά την καρδιά του.
– Εγώ, πάτερ μου, τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στις φυλακές, τώρα είμαι 26 χρονών.
Τον ρωτάω:
– Καλά τι έκανες, παλικάρι;
Και άρχισε να μου διηγήται:
– Από μικρός που ήμουν, πονούσα όταν έβλεπα δυστυχισμένους και τους ήξερα όλους, όχι μόνον της ενορίας μας, αλλά και από άλλες ενορίες. Ο Παπάς της ενορίας μας, επειδή συνέχεια μάζευε χρήματα και έφτιαχνε κτίρια, αίθουσες, οι φτωχές οικογένειες είχαν ξεχαστή. Εγώ δεν κρίνω αν ήταν απαραίτητα αυτά που φτιάχνει ή όχι, αλλά έβλεπα να είναι πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι.
Πήγαινα λοιπόν κρυφά και έκλεβα χρήματα της Εκκλησίας, αγόραζα τρόφιμα και τα άφηνα κρυφά έξω από τα φτωχά σπίτια, και αμέσως πήγαινα στην Αστυνομία και τους έλεγα ότι εγώ έκλεψα τα χρήματα της Εκκλησίας, για να μην πιάσουν άλλον άδικα, χωρίς να τους πω τίποτε άλλο. Μετά, με άρχιζαν στο ξύλο και στο βρισίδι. «Αλήτη, κλέφτη, κτλ». Εγώ σιωπούσα και με έκλειναν στην φυλακή. Αυτή η δουλειά γινόταν για χρόνια.
Όλη η πόλη και άλλες πόλεις με είχαν μάθει και “αλήτη” με ανέβαζαν, “κλέφτη” με κατέβαζαν· εγώ σιωπούσα και αισθανόμουν καλά. Κάποτε μάλιστα με είχαν κλείσει 3 ολόκληρα χρόνια στην φυλακή. Άλλες φορές με έκλειναν και όταν έπιαναν τον ένοχο με άφηναν.Έτσι πέρασα όλα αυτά τα χρόνια, γι’ αυτό σου είπα, Πάτερ μου, ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα έκανα σε φυλακές.

Αφού τον άκουσα με προσοχή, του είπα να μην το επαναλάβη αυτό που κάνει, όσο καλό κι αν φαίνεται. Να πάη σε άλλη πόλη άγνωστη, να βρη μια εργασία -γνώριζε και από υδραυλικά- για να βοηθάη όσο μπορεί κι από το υστέρημά του, αυτό έχει και μεγαλύτερη αξία. Και όταν δεν έχη καθόλου να δώση σε έναν φτωχό, και πονάει η καρδιά του, τότε κανείς κάνει ανώτερη ελεημοσύνη, διότι κάνει ελεημοσύνη με αίμα της καρδιάς, διότι αν είχε κάτι και έδινε, θα αισθανόταν και χαρά, ενώ όταν δεν έχη να δώση, αισθάνεται πόνο στην καρδιά.
Έφυγε μετά χαρούμενος και μου υποσχέθηκε ότι θ’ ακούση την συμβουλή μου.
Πέρασαν λοιπόν από τότε που έφυγε 7 μήνες και μου γράφει από τις φυλακές του Κορυδαλλού, και παραξενεύτηκα.
Ανοίγω και διαβάζω το γράμμα του και μου έλεγε τα εξής:
“Ασφαλώς, Πάτερ μου, θα απορέσης μετά από τόσες συμβουλές σου, και μετά από τις υποσχέσεις που σου έδωσα, να σου γράφω πάλι από την φυλακή. Μάθε ότι αυτήν την φορά υπηρετώ μια φυλάκιση την οποία είχα υπηρετήσει, κάτι λάθος έγινε. Ευτυχώς που δεν υπάρχει ανθρώπινη δικαιοσύνη και έτσι δεν χάνουν οι Πνευματικοί άνθρωποι τον Ουράνιο μισθό».
Όταν διάβασα αυτά, θαύμασα τον νεαρό, πόσο στα ζεστά πήρε την Πνευματική ζωή,και πώς συνέλαβε τόσο βαθιά το βαθύτερο νόημα της ζωής!
Είπα μετά με τον λογισμό μου:
“Τους μεν μεγάλους κλέφτες πολλές φορές δεν τους κλείνουν ούτε μια φορά στην φυλακή. Ενώ αυτόν τον δόλιο και από δυο φορές για την ίδια ποινή”!
Από το βιβλίο του Οσίου Παϊσίου Αγιορείτη, “Ωφέλιμες διηγήσεις”, έκδοση της Ιεράς Μονής Αγίου Ιλαρίωνος, Πρόμαχοι Αριδαίας.

Η δύναμη του θείου λόγου στις καρδιές μας.

      
Αποτέλεσμα εικόνας για παραβολη σπορεως    Αρκετές φορές συνήθιζε να ομιλεί ο Κύριος με παραβολές [1] και παροιμίες. Μία από τις σπουδαιότερες παραβολές και ίσως πιο γνωστή στο λαό είναι η σημερινή παραβολή, του Σπορέως. Ο Κύριός μας δείχνοντας το δρόμο της νέας ζωής, της ζωής έξω από τις τυπολατρείες των Φαρισαίων και τους ελευθεριασμούς των Σαδουκκαίων, εμπνέεται και διηγείται την παραβολή με το γεωργό.

     Καθώς ο γεωργός έσπερνε τους σπόρους στο χωράφι του, κάποιοι σπόροι έπεσαν κοντά στο δρόμο του χωραφιού, πατηθηκαν από τους ανθρώπους και τους έφαγαν τα πετεινά του ουρανού «και εν τω σπείρειν αυτόν ο μεν έπεσε παρά την οδόν, και κατεπατήθη, και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό »[2]. Κάποιοι άλλοι σπόροι έπεσαν σε πετρώδες έδαφος, φύτρωσαν αλλά ξεράθηκαν λόγω του ότι δεν είχε υγρασία «και έτερον έπεσεν επί την πέτραν, και φυέν εξηράνθη διά το μη έχειν ικμάδα »[3]. Άλλοι σπόροι έπεσαν στο έδαφος γεμάτο από σπόρους αγκαθιών, και όταν φύτρωσαν, τους έπνιξαν εντελώς τα αγκάθια «και έτερον έπεσεν εν μέσω των ακανθών, και συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό »[4]. Άλλοι σπόροι έπεσαν σε εύφορη γη και έκαναν καρπό περισσότερο από άλλες φορές «και έτερον έπεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυέν εποίησε καρπόν εκατονταπλασίονα »[5]. Τέσσερις σπόροι και μόνο ο ένας καρποφορεί, ένα μικρό μέρος του σπόρου τυγχάνει την γη την αγαθή. Οι άλλοι τρεις πήγαν χαμένοι. Παρόλο που ίδρωσε, κοπίασε, είχε ελπίδες ο γεωργός, στο τέλος στεναχωριέται για την κατάσταση αυτή.

   Ερμηνεύοντας ο Κύριος τη σημερινή παραβολή είπε πως ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Τα διάφορα μέρη της γης είναι οι καρδιές των ανθρώπων. Σε κάποιους ο λόγος του Θεού δεν μπορεί να εισέλθει μέσα τους και να ενεργήσει γιατί η καρδιά τους είναι σκληρή και άγονη. Άλλοι μοιάζουν με έδαφος που από πάνω έχει λίγο χώμα και από κάτω είναι πέτρα. Αυτή η κατηγορία εννοεί τους ανθρώπους που δεν έχουν βάθος, που είναι επιπόλαιοι. Δηλαδή, ενθουσιάζονται με το λόγο του Ευαγγελίου και όταν εντοπίσουν την πρώτη δυσκολία, αμέσως γογγύζουν και σταματούν να αγωνίζονται. Η άλλη κατηγορία ανθρώπων είναι αυτοί που μοιάζουν με τόπο γεμάτο με σπόρους αγκαθιών. Δηλαδή, αρχίζουν τον πνευματικό αγώνα, προσπαθούν να εφαρμόσουν στη ζωή τους το λόγο του Θεού, αλλά δυστυχώς οι βιοτικές μέριμνες τους αποπνίγουν και τα ξεχνούν όλα. Η άλλη κατηγορία που αναφέρει ο Χριστός είναι οι άνθρωποι που μοιάζουν με το καλό χώμα. Έχουν καλή διάθεση και αγνό συμφέρον, ακούν το λόγο του Θεού, τον προσέχουν και τον εφαρμόζουν, δεν γογγύζουν στις δυσκολίες και τους πειρασμούς της καθημερινότητας, και το αποτέλεσμα είναι να παράγουν πολλούς και καλούς καρπούς. Ας θυμηθούμε τι μας είπε ο Χριστός για αυτούς που προσέχουν το λόγο Του «μακάριοι οι ακούοντες και φυλάσσοντες αυτόν »[6]. Η καρποφόρα γη είναι αυτοί που έχουν καλή και αγαθή καρδιά και προαίρεση «το δε εν τη καλή γη, ούτοί εισιν οίτινες εν καρδία καλή και αγαθή ακούσαντες τον λόγον κατέχουσι και καρποφορούσιν εν υπομονή »[7], είναι οι άνθρωποι οι συνιέντες, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος «ο δε επί την γην την καλήν σπαρείς, ούτός εστιν ο τον λόγον ακούων και συνιών· ος δη καρποφορεί και ποιεί ο μεν εκατόν, ο δε εξήκοντα, ο δε τριάκοντα »[8]. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που ακούν με σοβαρότητα και ωριμότητα το λόγο του Θεού, αυτοί που τον φυλάσσουν, οι παραδεχόμενοι «και ούτοί εισιν οι επί την γην την καλήν σπαρέντες, οίτινες ακούουσι τον λόγον και παραδέχονται, και καρποφορούσιν εν τριάκοντα και εν εξήκοντα και εν εκατόν [9]» [10]. Δείχνουν υπομονή στις θλίψεις και στους πειρασμούς, με αποτέλεσμα ο λόγος του Θεού να ριζώνει βαθιά στις καρδιές τους και να μην χάνεται, όπως στο πετρώδες έδαφος. Δεν αφήνουν τα αγκάθια, τα πάθη δηλαδή να αναπτυχθούν και να ριζώσουν μέσα τους, αλλά επιμελούνται τον αγρό της ψυχής τους καθαρίζοντάς τον και καλλιεργώντας τον με τις αρετές, τους καρπούς του Παναγίου Πνεύματος.
      Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας προτρέπει να μην είμαστε τόσο προσηλωμένοι στα βιωτικά, ώστε ν’ απολιθωθούμε κατά κάποιο τρόπο από αυτά, και να μη μπορούμε ν’ ανοίγουμε τα αυτιά και την καρδιά στη δροσιά των λόγων τής διδασκαλίας του Πνεύματος. Γιατί δηλαδή το χώμα της γης, όταν δέχεται τη βροχή, φουσκώνει και μαλακώνει και λιπαίνεται, ενώ το κεραμίδι μένει σκληρό και ξηρό και αδιάλυτο; όχι γιατί η γη θερμαίνεται με τις ακτινοβολίες του ηλίου, αλλά δεν κατακαίεται, γι’ αυτό και έχει ανοιχτούς τους πόρους προς υποδοχή της βροχής, ενώ το κεραμίδι κατακαιόμενο από τη βίαια επαφή με τη φωτιά έχει τους πόρους στο βάθος δυνατά σφραγισμένους και κλειστούς, ώστε να μη μπορούν να δέχονται τη βροχή, έστω και αν είναι πάρα πολύ λεπτή; Έτσι και αυτός που κατέχεται από τα σωματικά και τα γήινα και τα βιωτικά σκληρύνεται υπερβολικά και για πάντα στην καρδιά και έχοντας νεκρωμένη τη διάνοια πριν επιστρέψει στη γη δεν συναισθάνεται την από τον Θεό διδασκαλία· αυτός όμως που χρησιμοποιεί τον κόσμο αυτό και σύμφωνα με την παραίνεση του αποστόλου δεν κάνει κατάχρηση αυτού, θα είναι έτοιμος να ζητεί και ν’ ακούει με σύνεση και να ενεργεί με ζήλο και προθυμία και τα ουράνια· και όχι μόνο ν’ ακούει έτσι, αλλά και να κρατά μέσα του τη διδασκαλία και να την μετατρέπει σε έργο, για να μακαρισθεί από τον Κύριο εξομοιούμενος με τον πιστό και φρόνιμο δούλο· γιατί λέγει· «αυτός που ακούει τους λόγους μου και τους εφαρμόζει, αυτόν θα τον θεωρήσω όμοιο με φρόνιμο άνδρα» [11].
        Αυτό συμβαίνει, αγαπητοί αδελφοί, όπου ενεδρεύει ο πονηρός. Πνίγει τον σπόρο και στο τέλος θριαμβεύει. Παντού ξεπροβάλλει. Εργάτης αδιάλειπτος. Στην ηρεμία υπάρχει η τρικυμία, στα λουλούδια ξεφυτρώνουν τα αγκάθια και τα δηλητήρια των χόρτων, πλησίον του ήρεμου ελαφιού εμφανίζεται η αιμοβόρος τίγρις. Παντού υπάρχει αυτός ο δυϊσμός. Θα λέγαμε γίνεται μια πάλη μεταξύ του αγαθού και του κακού. Παρόλα αυτά, όμως, το καλό είναι ισχυρότερο από το κακό και πιο ποιοτικό.
Με την ενέργεια του θείου λόγου εσωτερικά γινόμαστε νέοι, καινοί άνθρωποι, δηλαδή αναγεννώμαστε «αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής, αλλά αφθάρτου, διά λόγου ζώντος Θεού και μένοντος εις τον αιώνα »[12]. Αισθανόμαστε την καρδιά μας να αναγεννάται, μεταφερόμαστε σε πνευματικούς χώρους.
Ο λόγος του Θεού ενεργεί καθαρτικά στον άνθρωπο. Καθαρίζεται ο νους και η καρδιά του ανθρώπου από κάθε ακαθαρσία γιατί είναι σαν τη φωτιά που κατακαίει και σαν το τσεκούρι που κόβει την πέτρα, σύμφωνα με τον προφήτη Ιερεμία [13]. Να έχουμε καλή διάθεση όταν ακούμε η διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, χωρίς να βάζουμε λογισμούς ότι αυτά που αναφέρονται στο Ευαγγέλιο είναι παλαιά και δεν είναι για τις σημερινές ημέρες. Αυτό είναι μέγα σφάλμα. Το Ευαγγέλιο γράφτηκε 2 χιλιάδες πριν χρόνια και γράφτηκε για όλους τους αιώνες. Καμία εξουσία δεν έχουμε να αλλοιώνουμε η να παραλείπουμε φράσεις και κείμενα από τον λόγο του Θεού «Αμήν λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται »[14]. Εάν απειθούμε στον λόγο του Θεού, δεν λαμβάνουμε καμία ωφέλεια από αυτόν και δεν έχουμε ούτε ελπίδα σωτηρίας. Ας εντοπίσουμε σε ποια κατηγορία ανήκουμε εμείς και αν δούμε πραγματικά ότι δεν ανήκουμε στους ανθρώπους που οι καρδιές τους χαρακτηρίζονται και είναι η καλή και καρποφόρα γη, να αγωνιστούμε μέσω του πνευματικού μας αγώνα και των Ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας, να ενταχθούμε σε αυτή την κατηγορία, ώστε να γίνει η καρδιά μας γόνιμη γη με πολλούς καρπούς, δηλαδή πολλές αρετές και χαρίσματα.

Παραπομπές:

1. Ο Ιησούς Χριστός μέσα από τις παραβολές του περιγράφει τον καινούριο κόσμο της Βασιλείας του Θεού.
2. Λουκά 8,5.
3 3. Λουκά 8,6.
4. Λουκά 8,7.
5. Λουκά 8,8.
6. Λουκά 11,28.
7. Λουκά 8,15.
8. Ματθαίου 13,23.
9. Μάρκου 4,20.
10. Ιωήλ Φραγκάκου, Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, «ο Επιούσιος άρτος», εκδ. Αποστολική Διακονία, έκδοση β΄ 2010, σελ. 490-492.
11. Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, «Λόγος στο ευαγγέλιο που λέγει «βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του», Έργα, ΕΠΕ, τόμος 11, Πατερικαί Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς».
12. Α΄ Πέτρου 1,23.
13. Ιερεμίου 23,29.
14. Ματθαίου 5,18.

Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς: «η γενναία νεότης χάρισε ένδοξες σελίδες στην ιστορία της πατρίδος»

Την ερχομένη Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 θα πραγματοποιηθεί η έναρξη των Κατηχητικών Σχολείων της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Σε όλους του Ναούς, σεπτή εντολή του Σεβασμιώτατου Ποιμενάρχου μας κ. Κοσμά, μετά την Θ. Λειτουργία θα τελεσθεί η Ακολουθία του Αγιασμού για τους συμμετέχοντες στα Κατηχητικά και θα αναγνωσθεί η υπ’ αριθμ. 108 Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου προς τους γονείς των μαθητών και μαθητριών της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, η οποία παρατίθεται στη συνέχεια.
Για τον καλύτερο συντονισμό και την οργάνωση του κατηχητικού έργου, με πρόσκληση του Σεβασμιωτάτου, πραγματοποιήθηκαν κατά τον προηγούμενο μήνα Σεπτέμβριο, τρεις Συνάξεις για τους υπευθύνους κατηχητές και τους βοηθούς (ιερείς και λαϊκούς). Η Σύναξη στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίουπραγματοποιήθηκε με ομιλήτρια την θεολόγο κα Ελπινίκη Ρόμπολα, στο Αγρίνιο με ομιλητή τον θεολόγο - τ. Λυκειάρχη κ. Ιωάννη Κωστάκη, ενώ ομιλητής στη Βόνιτσα ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Κοσμάς. Και οι τρεις συνάξεις διεξήχθησαν σε άριστο κλίμα, αντηλλάγησαν απόψεις και γνώμες και δόθηκαν οι ανάλογες κατευθύνσεις.

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας
της  Ιεράς  Μητροπόλεως
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ  Η  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΤΟΥ
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ:
Αγαπητοί γονείς,
Έρχομαι σήμερα ως πνευματικός σας πατέρας, να σας παρακαλέσω ειλικρινά και ολόθερμα να ακούσετε την πατρική μου φωνή, κατανοώντας την ανησυχία μου. Όλοι μας ζούμε μέσα στη γνωστή και γεμάτη σύγχυσι εποχή μας, η οποία έχει άμεση συνέπεια στην ανατροφή, στη συμπεριφορά, στις συναναστροφές, στις εκδηλώσεις, στην πρόοδο, στη ζωή της νεότητας.
Όλοι μας χαίρουμε και δοξάζουμε τον Θεό όταν τα παιδιά μας βαδίζουν την φιλοπρόοδο πορεία, την πορεία των αρετών και της αληθινής επιτυχίας. Και είναι γεγονός ότι, παρά τη σύγχυσι, πολλοί νέοι και πολλές νέες, κόντρα στο ρεύμα των πειρασμών της αντιπνευματικής εποχής μας, μένουν όρθιοι, εδραίοι και αμετακίνητοι εμπρός στην ασυγκίνητη και καταλυτική επίθεση του κόσμου. Καμαρώνουμε τους νέους με τη νεανική σφριγηλότητα, την αγνότητα, την ακμαιότητα∙ με το ολοφώτεινο βλέμμα και πρόσωπο∙ με το νεανικό δυναμισμό τους, την ειρηνική και δημιουργική παρουσία τους.
Αναπτερωνόμαστε όταν βλέπουμε σήμερα νέους και νέες να έχουν υψηλούς πόθους, οραματισμούς και σκοπούς∙ όταν αγαπούν την συστηματική επιστημονική τους μελέτη και το καλό βιβλίο∙ όταν στολίζωνται με αρετές. Τους χειροκροτούμε όταν μάχωνται για τα υψηλά ιδανικά της πίστεως και της πατρίδος, για τις αιώνιες αξίες και τις αλήθειες.
Η συμπεριφορά και η επιτυχία αυτών των νέων είναι εγγύηση για τη δική τους αποκατάστασι, αλλά και για ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μέλλον της πατρίδος μας.
Ποτέ μη λησμονούμε ότι η γενναία νεότης με την πίστι στις αξίες, στα ιδανικά, στην ορθοδοξία και την Ελλάδα μας, χάρισε ένδοξες σελίδες στην ιστορία της πατρίδος μας, χάρισε ήρωες, μάρτυρες, αγίους.
Σήμερα, αγαπητοί γονείς, δεν είμαστε πάντοτε χαρούμενοι αντικρύζοντας την σύγχρονη νεότητα και τη συμπεριφορά της. Ίσως το μεγαλύτερο τμήμα της συγχρόνου ελληνικής νεότητος δεν έχει αυτή την εικόνα που περιγράψαμε. Δεν μας προσφέρει σήμερα η νεότης εμπιστοσύνη και ελπίδα για το μέλλον.
Δεν κατηγορούμε τα παιδιά μας. Δεν αποδίδουμε ευθύνη σε αυτά. Πονούμε, ανησυχούμε, γιατί ειλικρινά τα αγαπούμε. Οφείλουμε όμως εμείς οι μεγαλύτεροι στην ηλικία να αναλογισθούμε την ευθύνη μας, να αφυπνισθούμε και να ενεργήσουμε χωρίς αναβολή, για να περισώσουμε τα παιδιά μας.
Ναι, εμείς φταίμε, οι κληρικοί πρώτα, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι υπεύθυνοί της παιδείας του έθνους μας. Εμείς παύσαμε να αγαπούμε ειλικρινά, αληθινά, ουσιαστικά τα παιδιά μας και τα αφήσαμε χωρίς φως και βοήθεια. Τα γεμίσαμε με υλικά αγαθά, φαγητά, ενδύματα, ανέσεις, κοσμικές διασκεδάσεις∙ τα γεμίσαμε με τον δικό μας εγωισμό, τη φιλαυτία μας, την μεγάλη άνεσι∙ τα μάθαμε μόνο να απολαμβάνουν, να μην είναι φιλόπονα και αγωνιστικά. Έμαθαν να ζουν με τρυφηλότητα, με απολαύσεις, μόνο με δικαιώματα.
Ποιά είναι τα αποτελέσματα; Η νεανική τους ζωή και η παιδική ακόμα συμπεριφορά είναι αφύσικη και ανεξήγητη. Έχασαν τα παιδιά μας τη νεανική τους λεβεντιά, το νεανικό, το αγνό και το ειρηνικό χαμόγελο.
Εκνευρισμός, ταραχή, αντίδρασι, ασέβεια, ισοπέδωσι των πάντων, αθυροστομία, ύβρεις, βωμολοχίες ανερυθρίαστες, είναι μερικά από τα γνωρίσματα των νέων μας σήμερα. Τα ενδιαφέροντά τους χαμηλά, πεζά, ευτελή, χυδαία, όχι υψηλά και πνευματικά. Η φιληδονία, η σαρκολατρεία, η αμαρτωλή περιέργεια απασχολεί και τα παιδιά του δημοτικού ακόμη.
Ενώ τα νειάτα είναι πλασμένα για ηρωισμό και αγώνες, τα παιδιά μας σήμερα παρουσιάζονται άβουλα, ράθυμα, αδιάφορα για πνευματικές κατακτήσεις και δημιουργία, πολλώ μάλλον για καλλιέργεια αρετών.
Και αν μιλήσουμε για ψυχαγωγία, μόνο η διασκέδασι που ικανοποιεί την ενστικτώδη ζωή τα ενδιαφέρει. Και τρέχουν, τρέχουν οι νέοι και οι νέες σήμερα στα μνήματα – κοσμικά κέντρα, όπου κατακερματίζεται η αγγελική αρετή της αγνότητος, όπου συντρίβεται ότι ακμαίο έχει ο νέος και η νέα, όπου προσφέρονται οι θανατηφόρες ουσίες και τα ποτά, όπου διδάσκεται η σκληρότητα και η εγκληματικότητα.
Να μιλήσει κανείς για την ηλεκτρονική δικτατορία η οποία έκανε τα παιδιά μας πιόνια χωρίς υπεύθυνη γνώμη και αυτενέργεια;
Γιατί, αγαπητοί γονείς, τα παιδιά μας έφθασαν σε αυτό το κατάντημα;
Θα απαντήσω με ένα ερώτημα. Εσείς, αγαπητοί γονείς, γνωρίζετε κανέναν νέο, καμία νέα οι οποίοι ενώ ζούσαν αληθινή - το υπογραμμίζουμε - αληθινή, συνειδητή, χριστιανική, εκκλησιαστική, μυστηριακή ζωή, όχι υποκριτική, να παρουσίασαν τέτοιες εκτροπές, να έπεσαν σε τέτοιες παραβάσεις, να απέτυχαν στη ζωή τους; Όσο κι αν ερευνήση κανείς, δεν θα βρη τέτοιους νέους του Χριστού να μαραίνουν και να φθείρουν τα νειάτα τους.
Και τούτο, γιατί ο Χριστός είναι ο Θεός ο αληθινός, το φως το αιώνιο, η αληθινή ζωή, η οδός, ο αιώνιος, αλάθητος οδηγός των νέων. Ο Χριστός δεν τρέφει τα πάθη των νέων, αλλά φωτίζει, οδηγεί, χαριτώνει, προσφέρει πνευματικά αντισώματαγια να είναι πάντοτε ο νέος νικητής.
Αγαπητοί γονείς, τα παιδιά μας ζητούν βοήθεια, λύτρωσι, έστω κι αν δεν κατανοούν το χάος που οδηγούνται χωρίς το Χριστό. Εμείς θα τα αφήσουμε αβοήθητα; Κράζουν και φωνάζουν τα δράματα των νέων χωρίς Χριστό σήμερα. Τα παιδιά φωνάζουν, σώστε μας!
Μια τελευταία έρευνα, μεταξύ 106 χωρών, έδειξε ότι οι νέοι της Ελλάδος κατέχουν την δευτέρα θέσι στο θέμα της αδιαφορίας για τον Θεό. Το κατανοούμε αυτό; Στην ορθόδοξο Ελλάδα τα παιδιά μας μένουν χωρίς Χριστό, χωρίς εκκλησιασμό, χωρίς χάρι Θεού, χωρίς πνευματικές δυνάμεις! Τι θα γίνει; Το σκεφτόμαστε;
Καλοί μου γονείς,
ως πνευματικός πατέρας γονατίζω και σας παρακαλώ. Η Ιερά Μητροπόλί μας από σήμερα αρχίζει τη λειτουργία των εκκλησιαστικών κατηχητικών σχολείων. Μην αμελήσετε φέτος.Μην αδρανήσετε. Βλέπετε ότι και στα σχολεία μας, με το συνοθύλευμα των ψευδοθρησκειών που διδάσκεται, αμβλύνεται η πίστι στον Τριαδικό μας Θεό.
Σας παρακαλώ, ενημερωθείτε για το κατηχητικό σχολείο της ενορίας σας. Βοηθήστε τα παιδιά να το παρακολουθούν τακτικά. Φέρετε τα παιδιά σας στο Χριστό μας. Έτσι θα γνωρίσουν το φως το σωστικό, την αλήθεια, την αληθινή πρόοδο, την επιτυχία.
Το εύχομαι ολόψυχα.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ