Στα Εισόδια της Θεοτόκου (π. Πλακίδας Deseille)

 

 

Η εορτή αυτή μας επιτρέπει να εισέλθουμε κι εμεις οι ίδιοι στο μυστήριο αυτό της Θεοτόκου, να μετάσχουμε σ’ αυτό και έτσι να προετοιμαστούμε μαζί της για τα Χριστούγεννα, για τη Γέννηση του Χριστού. Οφείλουμε να κάνουμε ακριβώς όπως κι αυτή, να εισέλθουμε στον ναό, μέσα σ’ αυτή την ιερή έρημο των Γραφών, μακριά από όλες τις μέριμνες και όλες τις έγνοιες τού κόσμου.

Ο καιρός τής προετοιμασίας

Η εορτή αυτή των Εισοδίων τής Θεοτόκου, που είναι τόσο κοντά στην αρχή τής Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων, αποτελεί μια θαυμάσια εισαγωγή στην περίοδο αυτή κατά την οποία προετοιμαζόμαστε να τιμήσουμε τη Γέννηση του Κυρίου και να τη γιορτάσουμε ως νέα ενσάρκωση του Χριστού στη φάτνη τής δικής μας καρδιάς. Διότι αυτή ακριβώς θα είναι η χάρις των Χριστουγέννων: να γεννιέται ο Χριστός πάντοτε όλο και περισσότερο μέσα μας, να μας μεταμορφώνει πάντοτε όλο και περισσότερο εν Αυτώ στα μύχια τής καρδιάς μας, έτσι ώστε αυτή η παρουσία να ακτινοβολεί σε όλο μας το είναι και σε όλη μας τη ζωή.

Η Παρθένος Μαρία προετοιμάστηκε τόσο θαυμαστά από τον Θεό για τον ρόλο της ως Μητέρας τού Θεού. Παιδί ακόμη, εισέρχεται στον Ναό, αυτή που θα είναι η αληθινή Κιβωτός τής Διαθήκης, ο αληθής τόπος τής παρουσίας τού Θεού μεταξύ των ανθρώπων· εισέρχεται στον Ναό αυτόν που ήταν χειροποίητος, αλλά προεικόνιζε, ανήγγελλε ακριβώς την οριστική κατοικία τού Θεού μεταξύ τών ανθρώπων, αχειροποίητη αυτή, η οποία θα σηματοδοτούσε τον χρόνο τού Ευαγγελίου και τον χρόνο στον οποίο ζούμε.

Καμία, ίσως, ευαγγελική περικοπή δεν θα ταίριαζε καλύτερα στην εορτή αυτή από την περικοπή που διαβάζουμε κατά παράδοση σε όλες τις Θεομητορικές εορτές, αυτή περί της Μάρθας και της Μαρίας. Πρόκειται ασφαλώς για τη Μαρία, αδελφή τής Μάρθας και του Λαζάρου, αλλά με την επιλογή τού αναγνώσματος από μέρους τής Εκκλησίας, αισθανόμαστε έντονα τη διάκριση με την οποία αυτή περιβάλλει καθετί που αφορά στην Μητέρα τού Θεού. Δεν μιλά εδώ γι’ αυτήν παρά υπό το πέπλο κάποιας που της έμοιαζε, που έφερε το ίδιο όνομα, σαν μέσα από ένα πέπλο σιωπής. Επειδή αυτό ήταν το καλύτερο, το μόνο μέσο, για να αποκαλυφθεί κάτι το άρρητο.

Η Θεοτόκος έζησε πάντοτε μέσα στην αφάνεια. Μέσα στα Ευαγγέλια διατηρεί αυτή την αφανή θέση. Δεν μιλούν πολύ γι’ αυτήν. Μόνο μέσα από αυτή την εικόνα τής Μαρίας τής Βηθανίας που κάθεται στα πόδια τού Κυρίου, μεταφέρεται ο νους μας στην ουσία τού μυστηρίου τής Μητέρας τού Θεού: σ’ αυτήν την ακρόαση, ακρόαση που συναινεί στον λόγο διά του οποίου ο Χριστός σαρκώθηκε μέσα της. Με την απάντησή της στον λόγο τού Θεού μπόρεσε να εκπληρωθεί το ανήκουστο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως, να γεννηθεί ο Λόγος ανάμεσά μας.

Ναι, και σε όλον αυτόν τον χρόνο τής προετοιμασίας, που μας θυμίζει η σημερινή εορτή, η Θεοτόκος καθόταν ήδη στα πόδια τού Κυρίου, με την έννοια ότι έπρεπε να μελετά, να αναλογίζεται, να εσωτερικεύει τις Γραφές διά των οποίων οικειοποιούνταν όλη την προσμονή τού λαού τού Ισραήλ, όλη την επιθυμία του για την έλευση του Μεσσία. Καλοδεχόταν αυτή την επιθυμία, τη ζούσε βαθιά με όλη εκείνη την πτωχεία που αποτελούσε έκφραση της ψυχής της, την πτωχεία τω πνεύματι που συνιστούσε η αφάνειά της, με όλη εκείνη την παραίτηση από κάθε αυτοεπιβεβαίωση, με την αποταγή εκείνη που της επέτρεπε να δέχεται τον λόγο και να συναινεί, και έτσι να προετοιμάζεται για την υπέρτατη συγκατάθεση που θα έδινε την ημέρα τού Ευαγγελισμού.

Ταυτόχρονα όμως η εορτή αυτή μας επιτρέπει να εισέλθουμε κι εμείς οι ίδιοι στο μυστήριο αυτό της Θεοτόκου, να μετάσχουμε σ’ αυτό, και έτσι να προετοιμαστούμε μαζί της για τα Χριστούγεννα, για τη Γέννηση του Χριστού. Οφείλουμε να κάνουμε ακριβώς όπως κι αυτή, να εισέλθουμε στον ναό, μέσα σ’ αυτή την ιερή έρημο των Γραφών, μακριά από όλες τις μέριμνες και όλες τις έγνοιες τού κόσμου.

Ασφαλώς, δεν γίνεται να μη σκεπτόμαστε τα γήινα· πρέπει να ασχοληθούμε και με αυτά σε κάποιο βαθμό, αναλόγως των καθηκόντων και των ρόλων που οφείλουμε να ασκούμε μέσα στην κοινότητά μας. Δεν πρέπει, όμως, η σκέψη μας να είναι ανήσυχη και ταραγμένη. Όλα αυτά, η μέριμνα, η ανησυχία, ο πανικός, είναι που εμποδίζουν την εσωτερική προσοχή η οποία μας προετοιμάζει για την έλευση του Χριστού. Οι ασχολίες μας δεν αποτελούν εμπόδιο, με την προϋπόθεση όμως ότι δεν μεταβάλλονται σε αγωνιώδεις μέριμνες.

Όλες τις σκέψεις μας, όλες τις εσωτερικές μας στάσεις πρέπει να τις ζωογονεί η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Θεό· αυτή θα μας επιτρέψει και να ασχολούμαστε με τα καθήκοντα στα οποία πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο, τα απαραίτητα έργα μας, και ταυτόχρονα να τα επιτελούμε χωρίς ανησυχία, χωρίς ταραχή, χωρίς αυτό να μας αναστατώνει, χωρίς να γίνεται εμπόδιο στην εσωτερική αυτή προσοχή, η οποία είναι τόσο ουσιώδης, το ουσιώδες της μοναστικής μας ζωής.

Ναι, έτσι οφείλουμε να εισερχόμαστε στον ναό της καρδιάς μας, για να γίνεται αυτή όλο και περισσότερο ναός τού Κυρίου. Εισέρχομαι στον ναό τής καρδιάς δεν σημαίνει μόνο να αποφεύγω την εσωτερική ανησυχία, αλλά -και από αυτό πρέπει να αρχίσουμε- να αποφεύγω ότι είναι περιέργεια, ότι είναι περισπασμός, ότι χαρακτηρίζεται από απληστία να δω, να αγγίξω, να ακούσω και να γευθώ τα εξωτερικά πράγματα. Να τα αποφεύγω, για να μπορώ να είμαι προσεκτικός στην εσωτερική παρουσία τού Κυρίου, στην κίνηση αυτή της καρδιάς μου που με φέρνει προς Αυτόν ο Οποίος βρίσκεται στα βάθη της, επειδή το Άγιο Πνεύμα Τον έχει εγγράψει εκεί. Και ο Οποίος μας διαφεύγει, στον βαθμό που γινόμαστε υπερβολικά εξωστρεφείς.

Ναι, στη διάρκεια της προπαρασκευαστικής αυτής περιόδου για τα Χριστούγεννα, το σημαντικό δεν είναι η νηστεία· πρέπει ασφαλώς να συνδυάζεται, αλλά μόνο για να βοηθά να μετέχει και το σώμα μας, ολόκληρο το είναι μας, στην εσωτερική αυτή στάση, η οποία είναι και το ουσιώδες.

Ναι, αυτές τις ευλογημένες μέρες ας είμαστε προσεχτικοί στο να μπαίνουμε έτσι στον ναό αυτό της καρδιάς μας, στην ιερή αυτή έρημο, θα μπορούσα να πω, χωριζόμενοι από όλα όσα είναι του κόσμου, με την κακή έννοια της λέξης. Με τον τρόπο αυτό θα καθοδηγούμαστε πράγματι από το εσωτερικό φως τού Κυρίου προς συνάντησή Του, την οποία θα εορτάσουμε τα Χριστούγεννα. «Εν τω φωτί σου οψόμεθα φως» (Ψαλμ. λε’ [35] 10).

Αυτώ η δόξα, συν τω αϊδίω Αυτού Πατρί και τω Παναγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

 

Ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει σήμερα τήν εἴσοδο τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου, τῆς Παναγίας μας, στά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Γράφει, μέ ἀφορμή τήν σημερινή θεομητορική ἑορτή, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: "Ἐπειδή ἡ Παναγία εἶχε ἔνοικη τή θεοειδῆ χάρη παραπάνω ἀπό ὅλους, ἔπρεπε νά τήν ἀξιώσει τό ἀνώτερο ἀπό ὅλους, νά τήν εἰσαγάγει στά ἅγια τῶν ἁγίων καί... δέν εἰσήχθηκε ἁπλῶς καί μόνο στά ἅγια τῶν ἁγίων, ἀλλά καί κατά κάποιον τρόπο παραλήφθηκε ἀπό τό Θεό σέ συνοίκηση μέ Αὐτόν γιά ὄχι ὀλίγα ἔτη· ὥστε ἔτσι στόν κατάλληλο καιρό ν᾽ ἀνοιχθοῦν οἱ οὐράνιες μονές καί νά δοθοῦν γιά ἀΐδια κατοίκια σέ ὅσους πιστεύουν στήν παράδοξη γέννα της... Ἔτσι λοιπόν καί γι᾽ αὐτούς τούς λόγους ἀπετέθη δικαίως σήμερα στά ἅγια ἄδυτα σάν θησαυρός τοῦ Θεοῦ ἡ κόρη πού ἐξελέγη ἀνάμεσα στούς ἐκλεκτούς ἀπό αἰῶνες, πού ἀναδείχθηκε ἁγία τῶν ἁγίων,...".

Ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ Παναγία, "διηκόνησε" καί "ὑπούργησε" στό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας καί τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου διά τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου καί τῆς θεώσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Γι' αὐτό καί τό πρόσωπο καί ἡ ἀποστολή τῆς Παρθένου Μαρίας μένουν μετέωρα καί ἀκατανόητα, ἐάν δέν συνδεθοῦν μέ τό μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας. Ἡ Θεοτόκος δέν ἐνεργεῖ καί δέν δοξάζεται αὐτονομημένα καί ἀνεξάρτητα ἀπό τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Σωτήρα Χριστό.

Γιά τήν συμβολή τῆς Παρθένου Μαρίας στήν ἐκπλήρωση τοῦ σχεδίου τῆς Οἰκονομίας, δικαιολογημένα ἀποδίδεται τιμή, δόξα καί ὕμνος στήν "ἔχουσα τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος" (Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας), τό σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ, τό κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν Μητέρα τοῦ "δευτέρου ἀνθρώπου τοῦ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ", τήν Μητέρα τοῦ "ἐσχάτου Ἀδάμ", τοῦ "καινοῦ ἀνθρώπου", τήν ἀληθινή κατά σάρκα Μητέρα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Στήν ὀρθόδοξη πίστη τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό "χάραγμα" καί τό "σκῆπτρον τῆς Ὀρθοδοξίας" (ἅγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως). Καί ἐνῶ "γυναῖκες" λέγονται ἄπειροι καί ἀνθρωποτόκοι ἀμέτρητοι καί παρθένοι μύριαι πλεῖσται καί Μαρίαι εἰσί" γιά τήν ὀρθόδοξη παράδοση καί ζωή, "κυρίως καί ἀληθῶς, μόνον καί ἰδιώτατον καί κυριώτατον καί σημαντικώτατον ἐστι τῇ ἁγίᾳ ἀχράντῳ καί ἀειδόξῳ Παρθένῳ ὄνομα τό Θεοτόκος" (Λεοντίου Βυζαντίου, Κατά Νεστοριανῶν). Ἐμεῖς δέ, κατανοώντας τή σημασία τῆς σωτηρίας πού μᾶς ἑτοιμάσθηκε διά τῆς Θεοτόκου, ἀποδίδουμε μέ ὅλη τή δύναμή μας τήν εὐχαριστία καί τόν ὕμνο καί ἀναφωνοῦμε μαζί μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ: "Πραγματικά, ἄν ἡ εὐγνώμων γυναῖκα πού ἀναφέρεται στό σημερινό εὐαγγέλιο, μόλις ἄκουσε γιά λίγο τούς σωτηριώδεις λόγους τοῦ Κυρίου, ἀπέδωσε τό μακαρισμό καί τήν εὐχαριστία στήν Μητέρα Αὐτοῦ, ὑψώνοντας τήν φωνή της ἀπό τόν ὄχλο καί λέγοντας πρός τό Χριστό: «καλότυχη εἶναι ἡ κοιλία πού σ᾽ ἐβάστασε καί οἱ μαστοί πού ἐθήλασες» ( Λουκ. 11, 27), ἐμεῖς πού ἔχουμε κοντά μας γραμμένα ὅλα τά λόγια τῆς αἰώνιας ζωῆς, καί ὄχι μόνο τά λόγια, ἀλλά καί τά θαύματα καί τά παθήματα καί τήν δι᾽ αὐτῶν ἔγερση τῆς φύσεως μας ἀπό τούς νεκρούς καί ἀνάληψή της ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό, καί τήν δι᾽ αὐτῶν ἐπηγγελμένη σ᾽ ἐμᾶς ἀθάνατη ζωή καί ἀμετάτρεπτη σωτηρία, πῶς δέν θ᾽ ἀνυμνήσουμε καί μακαρίσουμε ἀδιαλείπτως τή Μητέρα Τοῦ Χορηγοῦ τῆς σωτηρίας, Τοῦ Δοτῆρος τῆς ζωῆς...;".

Ἡ εἴσοδος στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, δηλαδή τήν Ἐκκλησία, μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ μόνο μέ τήν πίστη στόν Χριστό. Καί εἴθε ὁ Θεός νά εὐλογήσει νά ὑψώσουμε τήν καρδιά καί τή διάνοιά μας ἐκεῖ, στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅπου ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιό Του. Ἔτσι θά ἑορτάσουμε τήν εἴσοδό μας στή ζωή τοῦ Θεοῦ καί τήν εἴσοδο τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, γιά νά γίνουμε κληρονόμοι τῶν μελλόντων ἀγαθῶν πού μᾶς ἐχάρισε ὁ Υἱός τῆς Παρθένου καί Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Πρόγραμμα ιερών Ακολουθιών επί τη αποδόσει της εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας Προυσιωτίσσης)

 

Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αγρινίου έχουμε την ιδιαιτέρα ευλογία να φυλάσσεται ακριβές αντίγραφο της εικόνος της Παναγίας Προυσιωτίσσης εις ανάμνησην του γεγονότος της επιδημίας της Γρίπης που έπληξε την περιοχή μας τον Οκτώβριο του 1918.

Για τον λόγο αυτό θεσπίστηκε κάθε χρόνο (της Παναγίας Προυσιωτίσσης 23 Αυγούστου) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος να γιορτάζεται αυτή η ημέρα τιμώντας και δοξολογώντας την Παναγία μητέρα μας για την ίαση των κατοίκων του Αγρινίου.

Πρόγραμμα ιερών Ακολουθιών 

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

19:00 Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος. 

ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

7:00 Όρθρος & Πανηγυρική Θεία Λειτουργία. 

Η Παναγία η Προυσιώτισσα σώζει το Αγρίνιο

Αμέτρητα τα Θαύματα της Παναγίας μας στην Ιερά Μονή Προυσού μέχρι σήμερα. Πλήθος κόσμου καταφτάνουν με πίστη να προσκυνήσουν την Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Προυσιώτισσας. Η στοργική Εικόνα της στέκει στο μικρό εκκλησάκι περιμένωντας τις ψυχές να ακουμπίσουν το δάκρυ τους με πίστη και  με αγάπη να απαλύνει τον πόνο τους. 

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΕ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΔΙΩΞΕ ΤΗ ΓΡΙΠΠΗ

Οκτώβριος του 1918.

Το Αγρίνιο δεν απαριθμεί περισσοτέρους από 15.000 κατοίκους. Μία επάρατος νόσος, Η ΓΡΙΠΗ, έχει ενσκήψει και θερίζει, κυριολεκτικώς, την πόλη και την γύρω περιοχή της. Δεν υπάρχει οικογένεια που να μη θρηνεί τα θύματά της. Φόβος συνέχει τους κατοίκους όλης της περιοχής, γιατί η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στο Μεσολόγγι και στο Αιτωλικό.

Η επιστήμη φαίνεται ανίκανη να ανακόψει τη θανατερή πορεία της νόσου. Ο αριθμός των θανάτων μόνο μέσα στο Αγρίνιο φτάνει τον αριθμό των 40 έως 50 ημερησίως. Κανείς δεν συνοδεύει πια τους νεκρούς, οι οποίοι μεταφέρονται με δίτροχα κάρα από αχθοφόρους στο νεκροταφείο, όπου μετά από μια σύντομη ευχή τους ιερέως, πολλές φορές και χωρίς αυτήν, θάπτονται.

Οι κάτοικοι όχι μόνον δεν επιμελούνται τους νεκρούς τους, αλλά και τους αποφεύγουν από τον φόβο της μεταδόσεως της ασθένειας. Όλοι αποκαμωμένοι ψυχικά λες και περιμένουν με σταυρωμένα χέρια το μοιραίο. Καμιά ελπίδα από πουθενά δεν φαίνεται.

Δεν μένει άλλο καταφύγιο από την πίστη. Αλλά και αυτή κάποτε μπρος στο αδιάκοπο θανατικό κλονίζεται σε πολλούς. Μα μέσα σ’ αυτήν την παραζάλη της απελπισίας, που συνέχει όλους, υπάρχουν και μερικοί γέροντες που θυμούνται. Η μνήμη τους ξαναγυρίζει 64 χρόνια πίσω, στο 1854.

Θυμούνται ότι και τότε μια άλλη επάρατος νόσος, η χολέρα, είχε ενσκήψει στην πόλη του Αγρινίου και είχε αποδεκατίσει τον πληθυσμό της. Και θυμούνται τότε το θαύμα της Παναγίας της Προυσιώτισσας.

Όταν οι γέροντες το είπαν, όλοι ζήτησαν να μεταφερθεί η εικόνα της. Όλοι αυτομάτως πια ήταν βέβαιοι ότι, όταν η εικόνα της Προυσιώτισσας θα ερχόταν στο Αγρίνιο, η πόλη θα απαλλασσόταν από την τραγική δοκιμασία. Μα κανένας δεν αποφασίζει, δεν τολμάει να πάει στο Μοναστήρι, στον Προυσσό, για να μεταφέρει την παράκληση της πόλης στον Ηγούμενο. Ένας φόβος για την περίπτωση αυτή συνέχει όλους. Πιστεύουν ότι το θανατικό της γρίπης ήταν μια δοκιμασία εξαγνισμού που την έστειλε η Θεία Βουλή στον «παραστρατημένο» λαό. Γι’ αυτό και φοβούνται να πάνε στο Μοναστήρι, μήπως η Θεία «οργή» ξεσπάσει στους απεσταλμένους.

Ολόκληρη κίνηση έγινε τότε για να συγκροτηθεί μια αντιπροσωπευτική επιτροπή, που θα μετέβαινε στην Ναύπακτο, για να ζητήσει από τον τότε Μητροπολίτη Αμβρόσιο την άδεια μεταφοράς της Εικόνας και εν συνεχεία θα ανέβαινε στο Μοναστήρι, για να συνοδεύσει την θαυματουργό Προυσιώτισσα στην πόλη.

Τελικώς έγινε μια τριμελής επιτροπή, αλλά εντός της ίδιας ημέρας τα μέλη της παραιτήθηκαν, για να γίνει άλλη την επομένη και να παρουσιασθεί εμπρός στην ασκητική μορφή του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Αμβροσίου, μεταφέροντας την παράκληση της πόλης.

Με την ευλογία του Αμβροσίου και με το σχετικό έγγραφο της άδειας στα χέρια η επιτροπή αφήνει την Μητρόπολη. Η άδεια έχει δοθεί. Μα τα λόγια του Δεσπότη, παρά την τελική ευλογία του, στριφογυρίζουν καυτερά στην ψυχή και στην σκέψη. Τα βήματά τους σέρνονται όχι προς το Αγρίνιο, αλλά προς την παραλία της Ναυπάκτου. Εκεί καθισμένοι στο μουράγιο, αμίλητοι, κάνουν αυτοκριτική. Είναι, άραγε, άξιοι να παρουσιαστούν μπροστά στην θαυματουργό Εικόνα; Αμαρτωλοί αυτοί, πρεσβεία αμαρτωλών; Ο Μητροπολίτης επέτρεψε, αλλά θα ευδοκήσει, θα δώσει συγχώρεση και η Παναγία; Αυτές οι σκέψεις τους βασανίζουν στις ώρες της σιωπής…

Ύστερα από μια κοπιώδη πορεία η επιτροπή-πρεσβεία, κατά το δειλινό της 22ας Οκτωβρίου, έφτανε στο Μοναστήρι, στον Προυσσό. Γονατιστοί μπροστά στην Θαυματουργό Εικόνα οι τρεις πρεσβύτες ευχαριστούν που τους αξίωσε να φτάσουν ως εκεί και προσεύχονται. Σε λίγο το Μοναστήρι παρουσιάζει εικόνα συναγερμού ικεσίας. Οι Πατέρες μαζεμένοι όλοι στην εκκλησία, με τον Κωνσταντίνο Καθηγούμενο, αναπέμπουν Παράκληση στην Θεομήτορα, ενώ τα πρόσωπα των Αγρινιωτών, που εξακολουθούν να είναι γονατιστοί μπροστά στην Εικόνα, τα αυλακώνουν τα δάκρυα. Είναι τα δάκρυα της μετανοίας.

Το άλλο πρωί γίνεται Δοξολογία και το βράδυ ολονύκτια Παράκληση. Η προετοιμασία για την μεταφορά της Εικόνας έχει αρχίσει το πρωί της 24ης Οκτωβρίου, μετά τον Όρθρο σχηματίζεται η πομπή και η Ιερά Θεωρία ξεκινάει… Εν τω μεταξύ στο Αγρίνιο έχουν ειδοποιηθεί. Από την πόλη και τα γύρω χιλιάδες οι πιστοί μετά την Παράκληση στην Μητρόπολη ξεκινάνε σε μια ολονύκτια πορεία μέσα στα βουνά. Τραβάνε όλοι με συντριβή και μετάνοια τόση που μεταρσιώνει προς τα Αραποκέφαλα, για να προϋπαντήσουν την Μεγαλόχαρη, την μόνη ελπίδα της σωτηρίας που τους απέμενε. Λιτανεία ψυχών είναι η πορεία τούτη με την ολονύκτια προσευχή. Το ίδιο πρωί οι χιλιάδες αυτές των πιστών συναντώνται με την θρησκευτική πομπή που φέρνει την Θαυματουργό Εικόνα πάνω σε μια από τις ψηλότερες κορφές των Αραποκέφαλων. Οι στιγμές αυτές, όπως τις περιγράφουν οι επιζώντες ακόμα γέροντες, είναι ασύλληπτες από την φαντασία σε κατάνυξη. Εκεί γίνεται η πρώτη μεγάλη Δέηση. Δέησις εις το όρος. Σε πέντε χιλιάδες υπολογίσθηκαν οι Χριστιανοί, που γονυπετείς γέμισαν τα γύρω φαράγγια και με δάκρυα μετανοίας πραγματικής παρακολούθησαν την Δέηση στην Παναγία. Και μετά από αυτήν ξαναρχίζει η πορεία. Η Θεία Εικόνα ακολουθούμενη από τις χιλιάδες των ευλαβουμένων προχωρεί να φτάσει το πρωί της επομένης στο χωριό Προστοβά, όπου ψέλνεται κατανυκτική Παράκληση και τις νυχτερινές ώρες φτάνει στα προάστια του Αγρινίου. Όταν η ιερή πομπή έφθασε στα πρόθυρα της πόλης, το Αγρίνιο μέσα είχε ερημωθή. Δεν είχαν μείνει παρά μόνον μερικά παιδιά στα καμπαναριά των εκκλησιών που χτυπούσαν χαρμόσυνα τις καμπάνες. Η πομπή τώρα προχωρεί προς την πόλη και κατευθύνεται στο Ναό της Αγίας Τριάδος, όπου αναπέμπεται ευχαριστήρια Δέηση και ακολουθεί Μεγάλη Παράκληση για την απαλλαγή του δοκιμαζόμενου λαού από την μάστιγα της τρομερής αρρώστιας. Και μετά όταν μπήκε η Εικόνα της Θεομήτορος στο Ναό, επί ένα εικοσιτετράωρο συνεχώς οι παπάδες δεν σταμάτησαν να ψέλνουν ομαδικές Παρακλήσεις των πιστών, ενώ άλλοι μεταλάμβαναν των Αχράντων Μυστηρίων.

Μετά τις πρώτες ώρες από την άφιξη της Προυσιώτισσας στην πόλη, το κακό είχε σταματήσει.

Οι άρρωστοι, και οι κατάκοιτοι ακόμα που δεν μπορούσαν να σηκωθούν από το κρεβάτι, τώρα κατά δεκάδες, τελείως υγιείς, έσπευδαν στην Αγία Τριάδα για να ευχαριστήσουν την Μεγαλόχαρη. Το θαύμα είχε συντελεσθεί ομαδικά. Η ζωή στο Αγρίνιο ξανάρχιζε να παίρνει το ρυθμό της.

Αλλά μόνον η πόλη του Αγρινίου είχε απαλλαγή από το κακό. Όλη η γύρω περιοχή από όπου δεν πέρασε η προς το Αγρίνιο πορεία, το Αιτωλικό, το Μεσολόγγι, θερίζονταν ακόμα από την αρρώστια με ρυθμό συνεχώς αυξανόμενο. Το θανατικό ήταν τόσο που οι παπάδες δεν προλάβαιναν ούτε καν μια ευχή να διαβάσουν στους νεκρούς.

Οι επιτροπές που φτάνουν από τα γειτονικά χωριά και από τις δύο πόλεις, το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό, αντιδρούν. Αλληλομάχονται για την προτεραιότητα της μεταφοράς της Εικόνας. Αλλά και οι Αγρινιώτες δεν εννοούν να επιτρέψουν να απομακρυνθεί η Εικόνα της Παναγίας από την διασωθείσα πόλη πριν προσκυνήσει όλος ο λαός και πριν ψάλλει την μεγάλη ευχαριστήρια Δοξολογία. Κάποιοι, οι ψυχραιμότεροι από το πλήθος των κατοίκων, με επικεφαλής τον Ηγούμενο, πρωτοστατούν σε μια προσπάθεια συμβιβασμού και αποφυγής του κακού που απειλείται από μια σύγκρουση των κατοίκων. Η προσπάθεια αυτή και οι σχετικές διαπραγματεύσεις κράτησαν για αρκετές ημέρες, ώστε δόθηκε ο καιρός στους Αγρινιώτες να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους, που εν τω μεταξύ είχαν αυξηθεί. Ήθελαν τώρα η Εικόνα να λειτουργηθεί σε όλες τις εκκλησίες της πόλης. Έτσι, στις 27 Οκτωβρίου, στο Ναό της Αγίας Τριάδος ψέλνεται κατανυκτικώτατα η ειδική ακολουθία με την οποία λιτανεύεται η πάνσεπτη Εικόνα της Προυσιώτισσας και κατόπιν σχηματίζεται ιερή πομπή η οποία δια μέσου των κεντρικότερων οδών της πόλης μεταφέρει την Εικόνα στον παλαιό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου, που βρίσκεται έξω από το Αγρίνιο επάνω σε έναν λόφο. Εκεί εψάλη η Μεγάλη Παράκληση μετά από την οποία ο Ηγούμενος έδωσε την εξήγηση ότι η φοβερή αρρώστια δεν ήταν παρά μια δοκιμασία του πληθυσμού της πόλης για την εκτροπή από τον δρόμο της πίστεως και ανέλυσε τις υποχρεώσεις που δημιουργεί πια για τους Αγρινιώτες η δοθείσα Χάρις της Θεομήτορος. Ακολούθησε 24ωρο προσκύνημα μετά το οποίο, κατά τα πέντε εικοσιτετράωρα που ακολούθησαν, η Εικόνα μεταφέρθηκε διαδοχικά και λιτανεύθηκε στους Ναούς της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Δημητρίου. Στο διάστημα αυτό του προσκυνήματος ολόκληρος ο πληθυσμός εξομολογείται και μεταλαβαίνει των Αχράντων Μυστηρίων. Η ζωή και η κίνηση στην πόλη αποκαθίστανται, κανένας άρρωστος δεν υπάρχει, κανένας θάνατος δεν σημειώνεται. 

Στο Μεσολόγγι η επάρατη νόσος συνεχίζει να αποδεκατίζει τους κατοίκους. Καθημερινά πεθαίνουν από την γρίπη 25-30 άτομα, τα οποία μεταφέρονται με κάρα και θάβονται κατά το πλείστον χωρίς την συνοδεία ούτε ιερέως καν. Μια επιτροπή κατευθύνεται στην Ναύπακτο και αμέσως λαμβάνει την άδεια του Μητροπολίτου για την μεταφορά της Εικόνας στην πόλη. Πράγματι, την 1η Νοεμβρίου 1918, η Εικόνα φτάνει με τον σιδηρόδρομο στον σταθμό του Μεσολογγίου, όπου οι κάτοικοι αναμένουν από τη βαθιά νύκτα παρά το γεγονός ότι έριχνε καταρρακτώδη βροχή. Πολλοί από τους επιστήμονες και τους προκρίτους της πόλης προέτρεπαν το πλήθος να επανέλθει στα σπίτια του και εξέφραζαν την πεποίθηση ότι οι θάνατοι από την γρίπη τουλάχιστο θα τριπλασιασθούν. Ο λαός όμως ανέμενε καρτερικώτατα. Με την άφιξη της Εικόνας της Παναγίας της Προυσιώτισσας εψάλη στον σιδηροδρομικό σταθμό κατανυκτική Παράκληση και στην συνέχεια έγινε η είσοδος της Εικόνας στην πόλη.

Το μέγα θαύμα συντελείται. Μάρτυρες παρίστανται όλοι οι κάτοικοι.

Κατά το Μεσονύκτιο, ενώ όλοι προσεύχονταν αρχίζει να πνέει σφοδρότατος άνεμος που ξερίζωσε πολλές δεκάδες δένδρων της πόλης.

Από το πρωΐ της 2ας Νοεμβρίου 1918 κανένας θάνατος δεν σημειώθηκε στο Μεσολόγγι.

Οι κάτοικοι με πρωτοφανή ευλάβεια προσέρχονταν μπροστά στην Αγία Εικόνα ψάλλοντας την Παράκληση, προσφέροντας διάφορα αφιερώματα, χρυσό, άργυρο κλπ, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την Παντοδύναμο Μητέρα του Θεού.

Στο Αιτωλικό επικρατεί η ίδια κατάσταση.

Οι κάτοικοι πεθαίνουν κατά δεκάδες. Η μεταφορά της Εικόνας πραγματοποιείται από την πόλη του Μεσολογγίου. Στον σιδηροδρομικό σταθμό έχουν προσέλθει όλοι, πλην ελαχίστων, οι οποίοι ανέμεναν την ιερή πομπή στο τέρμα της μεγάλης ανατολικής γέφυρας.

Διαπρύσιοι κήρυκες του συντελεσθέντος θαύματος της καταπαύσεως της νόσου μεταξύ των άλλων και ο δήμαρχος Κων. Σταράμος, καθώς και οι Παντ. Μόσχος, Χρ. Γαζώτης, Παντ. Σκόνδρας, Χρ. Μπογιατζής, Ανδρ. Λιαπίκος κα.

Απειράριθμα θαύματα διηγούνται πολλοί των κατοίκων….

Το παραπάνω κείμενο, συντάχθηκε με στοιχεία από το αρχείο του αειμνήστου Γυμνασιάρχου  του Αγρινίου, Γεωργίου Πάστρα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..

Ποια μορφή να είχε η Παναγία...

" Καθώς πλησιάζουμε την ημέρα που θα πανηγυρίσουμε την εορτή της Κοίμησης της Παναγίας, ας διαβάσουμε πώς περιγράφει

ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης

τα χαρακτηριστικά Της!

«Ήτο ογλήγορος εις το υπακούειν και ευπροσήγορος, ετίμα όλους και επροσκύνει, είχε το μέγεθος του σώματος μέσον και σύμμετρον, δεν επαρουσιάζετο εις κάθε άνθρωπον, ήτο μακράν από τόν γέλωτα και έξω από κάθε ταραχήν και θυμόν" "Το χρώμα του θεοδόχου Της σώματος ήτο όμοιο με το χρώμα του σιταριού. Είχε ξανθάς τάς τρίχας της κεφαλής, είχεν οφθαλμούς πολλά ωραίους, χρωματισμένους με θείαν σεμνότητα, ωραισμένους με κόρας οξείς και όμοιας με τήν ελαίαν και καλλυνομένας με βλεφαρίδας φαιδροπρεπείς. Είχε τα οφρύδια μαύρα, κυκλικώς σχηματισμένα. Είχε τήν μύτην ομαλήν και ευθείαν. Τα πανάμωμα χείλη Της ήτον ανθηρά, λάμποντα κοσμίως με ερυθρόν χρώμα και γέμοντα από την των λόγων γλυκύτητα. Είχε το ιεροπρεπές πρόσωπον ολίγον μακρύ, είχε τάς θεοδόχους χείρας Της μακράς
και τούς δακτύλους των χειρών μακρούς με λεπτότητα. Και δια να ειπούμεν καθολικώς,

η Κυρία Θεοτόκος ήτο κατά τα εξωτερικά μέλη του σώματος γεμάτη τόση θείαν χάριν και σεβασμιότητα, ώστε όπου όστις έβλεπεν Αυτήν, ελάμβανε εις την ψυχήν του κάποιον φόβον και ευλάβειαν και χωρίς να Τήν ηξεύρη προτύτερα, εγνώριζεν από μόνον τόν εξωτερικόν χαρακτήρα Της ότι Αύτη Αληθώς εστί Μήτηρ Θεού."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Λατρευτικές εκδηλώσεις επί τη εορτή της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Παναγίας μας στον Ιερό Ναό μας.

 

Ιερά   Μητρόπολις Αιτωλίας & Ακαρνανίας

 Ιερός  Ναός  Αγίας  Τριάδος  Αγρινίου

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του  Ιερού  Ναού Αγίας Τριάδος Αγρινίου σας προσκαλεί στις λατρευτικές εκδηλώσεις επί τη εορτή της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Παναγίας μας.

ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

19:00΄ μ.μ.  Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος. 

Όπως κάθε χρόνο θα πραγματοποιηθεί ο στολισμός του Επιταφίου της Παναγίας μας και θα ψαλλούν τα Εγκώμια της.

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 07:00΄ π.μ.   Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Ευχόμαστε η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας να μεσιτευει στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό δια την σωτηρία μας, αλλά και να μας γεμίζει πίστη, ελπίδα, δύναμη και αντοχή για να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες και πρωτόγνωρες στιγμές που διανύουμε ως χώρα και ως έθνος.

Εκ του Ιερού Ναού

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..

Εγκύκλιος Δεκαπενταυγούστου 2021

 

ΚΟΣΜΑΣ

Ο ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Πρὸς τὸν ἱερόν κλῆρον, τίς μοναστικές ἀδελφότητες

καί τον εὐσεβῆ λαό τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Αὐτὴν τὴν ὁλοφώτεινη, τὴν λαμπρή καὶ μεγάλη ἡμέρα καὶ ἑορτή, κατὰ τὴν ὁποία τιμοῦμε τὴν Κοίμησι καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς Μετάστασι τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ἄς ὑψώσουμε τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ μας πρὸς τὴν μορφὴ τῆς μεγάλης μας μητέρας· ἄς γονατίσουμε ἐμπρὸς στὴν σεπτὴ εἰκόνα της καὶ ἂς τῆς προσφέρουμε καρδιακὴ καὶ εὐγνώμονα εὐχαριστία.

Ἡ Παναγία μας βρίσκεται στὴν κορυφὴ τῆς οὐρανίου Ἱεραρχίας, μετὰ τὸν Τριαδικό Θεό. Βρίσκεται ὑπεράνω καὶ πρώτη ἀπὸ ὅλους τοὺς ἁγίους καὶ τὰ ἀγγελικὰ τάγματα.

Τὸ μεσιτευτικὸ ἔργο της εἶναι ἀνάλογο πρὸς τὴν πρώτη θέσι πού κατέχει στὴ σειρὰ τῆς Ἱεραρχίας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ, μετὰ τὴν Παναγία Τριάδα. Ὅπως τὴν ὀνομάζουμε στὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο εἶναι «δεκτὸν πρεσβείας θυμίαμα». Ἡ ἱκεσία της εἶναι εὐάρεστος καὶ ἡ θερμὴ πρεσβεία της εἶναι πάντοτε εὐπρόσδεκτος ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ της.

Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεώς της, ἐφέτος ἑορτάζεται μέσα στὸ ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖο τιμοῦμε τὴν ἐπέτειο τῶν διακοσίων ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῶν ἱερῶν ἀγώνων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας τοῦ 1821.

Ἄς θυμηθοῦμε τὴν μεγάλη βοήθεια ποὺ προσέφερε ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας μας στὸ δοῦλο Γένος, γιὰ νὰ ἀναζωπυρώσουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας σὲ αὐτή.

Ἐνδεικτικῶς, σταχυολογοῦμε μερικὰ ἱστορικὰ γεγονότα:

Στὴν Ἁγία Λαύρα, κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της, κάτω ἀπὸ τὸ Λάβαρο τῆς Παναγίας τὰ παλληκάρια ζήτησαν τὴν βοήθειά της καὶ ἐνισχυμένα ξεκίνησαν μὲ τὸ σύνθημα «ἐλευθερία ἢ θάνατος».

Ὁ φιλέλλην Γάλλος ἱστορικὸς Πουκεβὶλ, αὐτόπτης μάρτυς, ἔγραφε γιὰ τὴν ἔναρξι τῆς Ἐπαναστάσεως: «οἱ κάτοικοι ἀθρόοι προσέρχονται εἰς τὰς Ἐκκλησίας. Αἱ γυναῖκες γονυπετεῖς ἐμπρὸς εἰς τὰς εἰκόνας τῆς Παρθένου προσεύχονται».

Μετὰ τὴν ἐπίσημο ἔναρξι τῆς Ἐπαναστάσεως στὴ Μακεδονία, ὁ ἀρχιστράτηγος Ἐμμανουὴλ Παππᾶς ἀπηύθυνε ἔκκλησι, τὴν 30^ήν Μαΐου 1821, πρὸς τοὺς παράγοντας τῆς Ἐθνεγερσίας καὶ ἔγραφε:  «Παρακαλοῦμεν τὴν ἔφορον ἡμῶν Κυρίαν Θεοτόκον καὶ τὸν ἐξ αὐτῆς ἀσπόρως τεχθέντα Κύριον, Ἰησοῦν Χριστὸν διὰ νὰ ἐνισχύσουν νικῶντες τὸν κοινὸν ἡμῶν ἐχθρὸν, τύραννον καὶ ἀσεβῆ Ἀγαρηνόν».

Ὁ πυρπολητὴς Κωνσταντῖνος Κανάρης, ὅταν νικητὴς παίρνει ἀπὸ τὴν Δημογεροντία δάφνινο στεφάνι, τὸ καταθέτει στοὺς πόδας τῆς Θεοτόκου καὶ στέκει μὲ τὸ μέτωπο ἐπὶ τῆς γῆς προσκυνῶντας, προσευχόμενος καὶ εὐχαριστῶντας, ἀπὸ βάθους καρδίας καὶ ψυχῆς, γιὰ τὴν βοήθεια.

Ὁ στρατηγὸς Καραϊσκάκης ὅταν ἀσθένησε ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ ἐξαντλητικοὺς ἀγῶνες του γιὰ τὴν πατρίδα κατέφυγε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Προυσσοῦ. Καὶ ὅταν ἡ Παναγία μας τὸν ἐθεράπευσε ἐξεπλήρωσε τὸ θαῦμα της. «Δὶ ἰδίων ἐξόδων» ἐπαργύρωσε τὴ θαυματουργὸ εἰκόνα της, ὡς εὐχαριστία γιὰ τὴν βοήθειά της κατὰ τοὺς ἀγῶνες στὴν Ἐπανάστασι καὶ στὴν ἀποκατάστασι τῆς ὑγείας του.

Πάρα πολλοὶ πρόμαχοι καὶ ἥρωες τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας, μὲ ὅλη τους τὴν πίστι κατέφευγαν στὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ καὶ τὴν παρακαλοῦσαν: «Παναγία μου σῶσε τὴν πατρίδα μας».

Ποιὸς μπορεῖ νὰ λησμονήσει τὴν βοήθεια ποὺ ζητοῦσε καὶ ἐλάμβανε ἀπὸ τὴν Παναγία ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ θρυλικὸς Γέρος τοῦ Μωριᾶ; Εἶναι γνωστὸ τὸ περιστατικὸ σὲ ὅλους μας. Ὁ Κολοκοτρώνης σταμάτησε στὸ ἐξωκκλῆσι τῆς Παναγίας, ἔδεσε τὸ ἄλογό του σὲ ἕνα δένδρο, μπῆκε στὸ Ναό, γονάτισε μπροστὰ στὴν εἰκόνα της καὶ παρακάλεσε: «Παναγία μου, βοήθησε καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐμψυχωθοῦν». Καὶ στὰ Δερβενάκια παρακάλεσε τὸν ἱερέα Παπά-Ζαφειρόπουλο νὰ ψάλλει τὴν παράκλησι τῆς Παναγίας μας. Πολλὲς φορὲς ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὰ παλληκάρια του, μετὰ δακρύων, προσευχόταν στὴν Κυρία Θεοτόκο καὶ αὐτὴ τοὺς χάριζε τὴ νίκη.

Ἡ πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα, ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, μὲ τὴν ἀκαταγώνιστη δύναμι τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ ἐνίκησε τὸν Ἀγαρηνὸ ἐχθρό, ἐλευθερώθηκε καὶ δοξάσθηκε τὸ 1821.

Ἡ Παναγία ποτὲ δὲν ἐγκατέλειψε, ποτὲ δὲν ἔπαψε νὰ σκέπει καὶ νὰ προστατεύει τοὺς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες. Σήμερα, ὅμως, οἱ Πανέλληνες δὲν μιμοῦνται τοὺς ἁγίους προγόνους μας, τοὺς ἥρωες τοῦ 1821. Δὲν θυμοῦνται τὶς εὐεργεσίες τῆς Παναγίας,  δὲν τὴν τιμοῦν,  δὲν τὴν ζητοῦν ὡς μεσίτρια Μητέρα κοντά τους. Ἐκείνη δὲν παύει νὰ προσεύχεται καὶ οἱ Ἕλληνες δὲν τὴν σέβονται, μάλιστα δὲ πολλοὶ τὴν βλασφημοῦν.

Ἐλᾶτε ὅλοι, σήμερα, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ, νὰ καταθέσουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας στὴν Κυρία Θεοτόκο γιὰ τὴν προσφορὰ καὶ βοήθειά της στοὺς ἱεροὺς ἀγῶνες τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας τοῦ 1821.

Μαζὶ μὲ τὶς εὐχαριστίες, ἄς τὴν ἱκετεύσουμε γιὰ τὶς πολλὲς δυσκολίες ποὺ διέρχεται σήμερα ἡ Πατρίδα μας. Λησμονήσαμε σήμερα τὴν μεγάλη μας Μητέρα, χάσαμε τὴν Πίστι μας, στηριζόμαστε στὴν κοσμικὴ λογική.

Ἡ Παναγία μας, μὲ τὴν παντοδυναμία τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της, μπορεῖ καὶ σήμερα νὰ σώσει τὸ Ἔθνος μας. Μὲ προσευχὴ καὶ εἰλικρινῆ μετάνοια, ἄς τῆς ζητήσουμε καὶ σήμερα τὴ βοήθειά της. Κάθε μέρα ἐκείνη, μὲ τὴν μητρική της ἀγάπη, μᾶς φωνάζει: «μὴ φοβᾶστε παιδιά μου, νὰ ἐμπιστεύεστε μὲ πίστι τὰ πάντα, καὶ τὸν ἑαυτό σας, στὸν Υἱὸ μου καὶ σὲ ἔμενα».

Θέλει, ἡ Παναγία, καὶ δύναται νὰ σώσει τὴν Ἑλλάδα σήμερα. Ἀρκεῖ κι ἐμεῖς  νὰ τὴν πιστεύσουμε,  νὰ τὴν ἀγαπήσουμε,  νὰ μιμηθοῦμε τὶς ἀρετές της,  νὰ τῆς ζητοῦμε τὴν μητρικὴ βοήθειά της.

Μετά  πατρικῶν  εὐχῶν,

O  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..

Γιαγιά, γιαγιά… πάτησα την Παναγίτσα!

 

Πλησίαζαν οι μέρες της γιορτής της Μεγαλόχαρης. Εκείνο το ανέμελο καλοκαίρι στο χωριό έμελλε να μην το ξεχάσω ποτέ!

Η καλή μου η γιαγιά είχε ώρα να ακούσει τη φωνούλα μου και με αναζήτησε στην αυλή φωνάζοντας το όνομά μου, αλλά απάντηση δεν πήρε.

Με βρήκε να κλαίω με αναφιλητά κάτω από τον ίσκιο μιας συκιάς. Ανησύχησε γιατί ήμουν ένα παιδί χαρούμενο… γκρινιάρικο… αλλά χαρούμενο.

-Τι έπαθες παιδάκι μου, ποιος σε πείραξε πες μου να πάω να τον δείρω, με ρώτησε χαριτολογώντας μπας και σκάσει ένα χαμογελάκι στα παραπονεμένα χείλη μου.

– Αχ βρε γιαγιά άκου να μάθεις, παίζαμε κρυφτό με τα παιδιά και ψάχναμε κρυψώνες. Εγώ επειδή είμαι πολύ έξυπνη βρήκα την καλύτερη. Η Ελένη της κυρά Σοφίας άρχισε να μετράει δέκα…εννέα…. μόλις τελείωσε το μέτρημα άρχισε να μας ψάχνει, τους βρήκε όλους, εμένα όμως δεν με βρήκε, ξέρεις γιατί;

– Ξέρω ξέρω με διέκοψε η γιαγιά μου που με ήξερε σαν την τσέπη της … γιατί είσαι πολύ έξυπνη.

– Μπράβο βρε γιαγιά εσύ όλα τα ξέρεις.

– Άντε βρε πουλάκι μου πες μου επιτέλους γιατί έκλαιγες!

-Λοιπόν, εκεί που ήμουνα καλά κρυμμένη, είδα στο χώμα κάτω από το πόδι μου ένα διπλωμένο χαρτάκι. Έσκυψα το πήρα και… άκου γιαγιά άκου… ήταν μια εικόνα της Παναγίτσας γεμάτη σκόνη και χώματα…. γιαγιά πάτησα την Παναγίτσα… και να το δάκρυ κορόμηλο.

Η γιαγιά μου, πήρε την μικρή σκονισμένη εικόνα της Παναγίας στα χέρια της, την καθάρισε με την ποδιά της, την φίλησε και μου είπε:

-Έλα πάμε να τη βάλουμε στη θέση της, εκεί που της πρέπει.

Με πήρε από το χέρι, μπήκαμε στο σπίτι και ακούμπησε την μικρή εικόνα στο εικονοστάσι, δίπλα στο καντήλι που δεν έσβηνε ποτέ.

-Γιαγιά γιατί πέταξαν την Παναγίτσα κάτω, τι τους έκανε;

-Δεν θα την πέταξαν παιδάκι μου μάλλον θα τους έπεσε, αλλά κι αν την πέταξαν, πρέπει να είσαι χαρούμενη γιατί την βρήκες εσύ!

– Ναι αλλά γιατί την πέταξαν θα μου πεις;;

-Για να την βρεις εσύ που τόσο αγαπάς την Παναγίτσα παιδάκι μου!!

Αυτή η μικρή χάρτινη πολυκαιρισμένη εικονίτσα της Παναγίας, με συντροφεύει μέχρι και σήμερα … και για πάντα!

Ναι γιαγιά είχες δίκιο, η Παναγιά μας ήθελε να την βρω, από νωρίς, από τα μικράτα μου… μεγάλο το όνομά Της!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..