Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

Μάνα μου και Παναγιά κρυφή παρηγοριά μου.


 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για η μανα μασ παναγια
Θυμάμαι, ήταν στην αρχή του εμφυλίου πολέμου, όταν ξαφνικά εκεί που τρώγαμε ακούσαμε τουφεκιές και σε λίγο η καμπάνα του χωριού να χτυπά. Βγαίνοντας έξω είδαμε τους συγχωριανούς να τρέχουν, τα παιδιά να κλαίνε….. Οπότε μ’ αρπάζει η μάνα μου από το χέρι και τρέξαμε και εμείς να φύγουμε. Όμως φεύγοντας περάσαμε από ένα ξέφωτο μέρος, ακριβώς δίπλα από το μοναστήρι, καλούμενο Γκιρίζι και οι σφαίρες σφυρίζανε δίπλα μας, αλλά καμιά από αυτές δεν πέτυχε κανέναν.
Και λέει η μάνα μου, «Ήταν η Παναγιά δίπλα μας και μας βοήθησε!». Στις δέκα λέξεις της μητέρας μου η μία ήταν «Παναγία μου». Όταν στη συνέχεια μέναμε στο παρακάτω χωριό, αρρώστησα βαριά κι όταν έσβηνε η ζωή μου λιποθυμισμένος, δεν θα ξεχάσω αυτό το διάλογο, σαν να ήταν τώρα.
- «Παναγία μου, Παναγία μου.»
- Μανούλα, είπα, γιατί κλαις, γιατί θα πεθάνω;
- Όχι παιδί μου, δεν θα σ' αφήσει η Παναγιά να πεθάνεις.
- Μα η Παναγιά μανούλα είναι στο μοναστήρι, είναι πολύ μακριά.
- Όχι παιδί μου είναι μαζί μας, ήρθε και αυτή μαζί μας. Είναι δίπλα στο προσκεφάλι σου.
Μια μέρα, στο ίδιο χωριό, ειδοποιούν τη μάνα μου - η μάνα μου ήταν γυναίκα αντάρτη και μάλιστα καπετάνιου του ΕΛΑΣ - να επισκεφτεί μια ομάδα των ΤΕΑ που στρατοπέδευε σ' ένα λοφάκι του χωριού της Οξύνειας. Θεώρησε ότι ήταν καλύτερα να πάρει και μένα μαζί της, μωρό τριών χρονών, με την ελπίδα ότι θα ευαισθητοποιούνταν να μην την πειράξουν ή τη βιάσουν. Αυτό που μόνο θυμάμαι ήταν ότι άρχισαν να δέρνουν τη μάνα μου με χέρια και με πόδια και εγώ να φωνάζω «μανούλα, μανούλα» και να κλαίω. Η επίδραση αυτής της σκηνής ήταν τραυματική για μένα και από τότε άρχισα να ψευδίζω. Ήταν η μεγάλη απογοήτευση της μάνας μου, γιατί η δεύτερη ευκαιρία για να σπουδάσει ο ένας τουλάχιστον γιο της, να γίνω δηλαδή παπάς ή δάσκαλος, χάθηκε. Ο μεγάλος ο γιος της, τον οποίο προόριζε να σπουδάσει, είχε πάθει μηνιγγίτιδα και με αποτέλεσμα να νεκρωθεί ένα τμήμα του εγκεφάλου του κυρίως αυτό που έχει σχέση με τους αριθμούς. Για το λόγο αυτό γεννήθηκα 10 χρόνια μετά τη γέννηση του αδερφού μου.
Η μάνα μου πήγαινε συχνά στο μοναστήρι και παρακαλούσε την Παναγιά να της χαρίσει ένα γιο για να τον σπουδάσει. Και η Παναγιά της έδωσε αγόρι. Τρεις φράσεις της μάνας μου θυμάμαι, γιατί έγιναν τραγούδι που κάθε φορά το αφουγκράζομαι με ένα βουβό θαυμασμό γι αυτήν. Τρεις φράσεις που τα λόγια έβγαιναν από τα βάθη της αλήθειας, έτσι ακριβώς όπως την περιέγραψε ο Ηράκλειτος με τρεις λέξεις έτοιμες να εκραγούν σαν βόμβες («Ήθος ανθρώπου δαίμων»): - Θα γίνεις μεγάλος άνθρωπος γιατί έχεις αραιά δόντια». - Θα γίνεις μεγάλος άνθρωπος γιατί είσαι εκλεκτικός στα φαγητά. - Πω..πω, τι σοφό είναι αυτό που είπες. Μόνο ένα παιδί που προορίζεται να γίνει μεγάλος άνθρωπος θα μπορούσε να το πει.
Η πίστη της μάνας σε μένα με έσωσε. Κάθε φορά που μου τα έλεγε αυτά ένιωθα τη γλυκιά πνοή μιας περαστικής αύρας που έκανε χαρούμενη την καρδιά μου. Φαίνεται πως οι ερμηνείες που είναι πρακτικές είναι πολύ πιο πειστικές («Οκόσων όψις ακοή μάθησις ταύτα εγώ προτιμέω»: Ηράκλειτος). Όταν αργότερα αξιώθηκα να διαβάζω διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα και τις αντίστοιχες παιδαγωγικές θεωρίες, τότε συμπέρανα ότι οι μεγάλες μανάδες μπορεί να μη γνωρίζουν ψυχολογικές και παιδαγωγικές θεωρίες, αλλά τις βιώνουν στη πράξη. Οι μεγάλοι παιδαγωγοί απλά τις καταγράφουν.
Πέρασαν χρόνια πολλά, όταν επισκέφτηκα την αδερφή της μάνας μου και μου είπε: «τώρα που σε βλέπω ότι έγινες καθηγητής στο πανεπιστήμιο θυμάμαι τη μάνα σου που σε θαύμαζε ό,τι και να έλεγες. Εμένα μου φαίνονταν ανοησίες αυτά που έλεγες. Τώρα διερωτώμαι: μήπως είχε δίκιο κι εγώ δεν τα καταλάβαινα;». Ο παππούς μου (ο πατέρας της μάνας μου ήταν παπάς) με έπαιρνε από μικρό και έκανα τον ψάλτη στους εσπερινούς, κυρίως, και στις μικρές γιορτές, στους όρθρους. Περίμενε με ιώβεια υπομονή να διαβάσω τους ψαλμούς στην πανέμορφη βυζαντινή τους γλώσσα. Αυτό που μου έχει απομείνει ως δεξιότητα, είναι να αποστηθίζω πολύ εύκολα κείμενα και να καταλαβαίνω αρχαία κείμενα. Πολλές λέξεις που άρχιζαν από κάπα τις απέφευγα. Θυμάμαι πως ένιωθα ενοχές που δεν τις απήγγειλα. Νόμιζα ότι ο Παππούς μου δεν το έπαιρνε χαμπάρι. Κι όμως, το ήξερε αλλά το έκρυβε. Είχαμε κάνει φαίνεται μυστική συμφωνία.
Μια μέρα μου είπε «πως έχω μεγάλη βελτίωση» στην ανάγνωση και ν’ αρχίσω σιγά-σιγά να μην αποφεύγω τις λέξεις που ψεύδιζα. Θυμάμαι πως ντράπηκα και το πρόσωπό μου κοκκίνισε λίγο. Ο παππούς μου το κατάλαβε αμέσως και μ’ αγκάλιασε και με φίλησε. Ήμουν τετάρτη τάξη του Δημοτικού, όταν η μάνα μού ανακοίνωσε ότι η Παναγιά θα με έκανε καλά. Υπάρχει μια ειδική ευχή της Παναγιάς για παιδιά που ψευδίζουν και θα πηγαίναμε στο μοναστήρι για να τη διαβάσει ο παππούς σου. «Η Παναγιά δεν σε έκανε καλά όταν αρρώστησες; Θα σε κάνει καλά και τώρα», μου είπε. Έτσι πήγαμε στο εκκλησάκι του Μοναστηριού (Όσο πιο παλιό το εκκλησάκι, τόσο μας φαινόταν ότι ήταν πιο κοντά στο Θεό). Ήταν ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, ο ήλιος έδυε. Εγώ το ήξερα καλά πως η Παναγιά ήταν εκεί και μας περίμενε. Πήγαμε στο ναό. Ήμασταν όλοι γονατιστοί. Ο παππούς μου ακούμπησε το πετραχήλι στο κεφάλι μου και δεν ήταν στην πύλη, όπως συνηθίζεται, γιατί από την πύλη θα έβγαινε η Παναγιά για να με απαλλάξει από αυτή την αναπηρία. Η μάνα μου κρατούσε μια λαμπάδα, που τρεμόσβηνε ανάμεσα στο μισοσκόταδο και στη λάμψη με τα γλυκά χρώματα του δειλινού, που μικρά παράθυρα από ψηλά, άφηναν να εισχωρεί γύρω από αυτή. Θεϊκή υποβλητικότητα. Μέσα στη σιγαλιά, ακούγονταν η φωνή του παππού μου σαν να ύφαιναν με τα λόγια την αιώνια αρμονία, που δεν ήταν τίποτα άλλο από τη μουσική της αγάπης. Εγώ, όλη τη διάρκεια αυτής της τελετουργίας, είχα τα μάτια κλειστά και ταξίδευα στο χρόνο, τότε που η Παναγιά μας έσωσε από τις σφαίρες που περνούσαν δίπλα μας, τότε που ήμουνα βαριά άρρωστος και με ακούμπησε με το «θαυματουργό της χέρι». Όλη την ώρα αυτής της τελετουργίας ένιωθα το μυστικό αόρατο άγγιγμά Της. Μετά από αυτή την υποβλητική τελετουργία, δεν ξαναψεύδισα.

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Δεκαπενταυγούστου 2019

Αποτέλεσμα εικόνας για panagia
ΚΟΣΜΑΣ
Ο ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Προς  τον ιερόν κλήρον, τις μοναστικές αδελφότητες και τον ευσεβή λαό της  καθ’  ημάς  θεοσώστου Ιεράς  Μητροπόλεως

Την  υψηλότερα  των  ουρανών … ύμνοις τιμήσωμεν»
(Μεγαλυνάριον).
Μας χάρισε, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί, πάλι εφέτος ο Τριαδικός μας Θεός, τη μεγάλη ευλογία να πλησιάσουμε το θείο Παράδεισο που λέγεται Παναγία και είναι η Παναγία Μητέρα του Χριστού.
Δεκαπέντε ημέρες τώρα, με τους παρακλητικούς κανόνες εισερχόμαστε στο μυστικό Παράδεισο, ο οποίος είναι μυρίπνοος και ευωδιάζει σε όλους μας. Ναι! Η Παναγιά μας είναι ο αμαράντινος Κήπος των αρετών, και το πλησίασμά της και η τιμή της φέρει σε μας άνθη ευωδίας, ωφελείας πνευματικής και αφθαρσίας.
Η Παναγία μας, το γνωρίζουμε, είναι η πιο ευλογημένη γυναίκα του κόσμου. Είναι το έμψυχο πολυσύνθετο παλάτιο των αρετών. Οι αρετές της την ανύψωσαν, την υπερύψωσαν επάνω από τους Ουρανούς και γι’ αυτό ο Ιερός Υμνογράφος την ονομάζει «υψηλοτέρα των ουρανών»!
Η επιρροή και η δύναμι μεγάλων, κατά κόσμον, γυναικών κύλισαν στην άβυσσο της λήθης. Το όνομα, όμως, της Κυρίας Θεοτόκου, μένει αθάνατο και δοξασμένο εις τους αιώνας. Οι αρετές της Παναγίας φωτίζουν, θέλγουν, ηλεκτρίζουν, συγκινούν, παρηγορούν, σώζουν, αγιάζουν όλους μας.
Σήμερα, αυτή την ευλογημένη ημέρα, ελάτε όλοι μας, αγαπητοί, να γνωρίσουμε την μεγάλη αρετή της Παναγίας Μητέρας μας∙ να την μελετήσουμε, να την αντιγράψουμε, να την μιμηθούμε. Με την βεβαιότητα ότι θα μεταμορφωθή η ζωή μας, θα ωραιοποιηθή, θα χριστοποιηθή, θα λάμπη,  όταν ζούμε την αρετή την οποία καλλιέργησε η Παναγία μας.
Ήθελε, αγαπητοί, ο Θεός μας να έλθη στη γη. Αγαπούσε και αγαπά τον άνθρωπο και ήθελε να τον σώση. Περίμενε, όμως, να ευρεθή ο άνθρωπος που θα έλεγε το ολόψυχο, το άνευ ορίων «ναι», στο θέλημά Του. Περίμενε να ευρεθή ο άνθρωπος με την αδαμαντίνη καθαρότητα, αλλά και ο οποίος με όλη του την ύπαρξι, χωρίς κανένα δισταγμό, θα έκανε υπακοή στην απόφαση του Θεού για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.
Η Εύα, η πρώτη γυναίκα στον κόσμο, έκανε ανυπακοή και στέρησε το ανθρώπινο γένος από την ευλογία, από την κοινωνία με το Θεό και την ένωσι μαζί Του. Η Παναγία μας διόρθωσε το λάθος της Εύας. Μια απλή και ταπεινή κόρη, μια άσημη χωριατοπούλα, μια σχεδόν αγράμματη, ήλκυσε το Θεό και ο Θεός «εσκήνωσε εν αυτή» και την ανέδειξε «χώρα του Αχωρήτου…», «υψηλοτέρα των ουρανών».
Μεγαλείο η υπακοή της Παναγίας μας!Άκουσε η Παναγία από το στόμα του Αρχαγγέλου το πρωτάκουστο και όχι συνηθισμένο άγγελμα. Και τη στιγμή εκείνη γνώριζε, από τη μελέτη τηςΠαλαιάς Διαθήκης, ότι πολλά θαύματα κατά καιρούς χάρισε στους ανθρώπους ο Θεός: Στείρες γυναίκες και γερόντισσες τεκνοποίησαν, ράβδοιξερές είχαν βλαστήσει και από τις πέτρες είχε αναβλήσει νερό. Όμως, ποτέ δεν άκουσε ότι μία Παρθένος, άνευ σποράς ανδρός, θα γεννούσε υιόν. Αυτό, ποτέ δεν είχε ακουσθεί.
Αυτό, τώρα, είπε ο Θεός ότι θα γίνει… Αφού το είπε ο Θεός, η Παναγία μας άνευ όρων το δέχεται και υπακούει στη φωνή Του: «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου» (Λουκ. α  38). Αυτή η υπακοή έκανε τον «Αχώρητο παντί», να χωρήση εν τη γαστρί της Παρθένου.
Αλλά και η Κοίμησι της Παναγίας μας, ομολογεί την απόλυτο και σωτήριο υπακοή της στον Κύριο. Όπως αναφέρθηκε, εκεί στα Άγια των Αγίων, με υπακοή προσέφερε τον εαυτό της στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. Έτσι και τώρα, που ήλθε η ώρα ως άνθρωπος και Αυτή να φύγη από τον κόσμο, πάλι προσφέρθηκε με ολόψυχη υπακοή και εμπιστοσύνη.
Αφού πληροφορήθηκε το χρόνο της Κοιμήσεώς της, με ολόψυχη υπακοή προσέφερε την μακαρία ψυχή της στα χέρια του Δεσπότου Χριστού, και το Πανάχραντο σώμα της για να ταφή, χωρίς να φοβάται το σκοτεινό μυστήριο του θανάτου, χωρίς να φοβάται το χώμα που θα την κάλυπτε.
Δια των πράξεών της, είπε το ίδιο και κατά την Κοίμησί της:  «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου». Όλη η ζωή της Παναγίας μας ήταν μια ολοκάρδια υπακοή. Αυτή η αρετή της Παναγίας μας, η υπακοή, ανάγκη είναι να γίνει και δική μας αρετή, αγαπητοί.
Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι μιμήθηκαν την αρετή της υπακοής της Παναγίας μας, όλοι συμφωνούν ότι η υπακοή στη φωνή του Χριστού μας είναι ζωή, ενώ η ανυπακοή θάνατος.
Θα ήταν δύσκολο, αγαπητοί, σήμερα στη μεγάλη εορτή της Μητέρας μας, να της χαρίσουμε ένα μεγάλο δώρο, που θα της δώσει πολλή χαράΝα θελήσουμε να κάνουμε ζωή μας την υπακοή στη φωνή του Θεού μας, την υπακοή στο Ιερό Ευαγγέλιο, στη φωνή των ορθοδόξων αγίων Πατέρων, στη φωνή της Εκκλησίας, στο λόγο και τη συμβουλή του Πνευματικού μας.
Θα αντιδράση, ίσως, η λογική μας και ο εγωισμός μας. Αν η Παναγία, όμως, έμενε στη λογική και τον εγωισμό της, δεν θα γινόταν Θεοτόκος, σώτειρα του κόσμου, υψηλοτέρα των ουρανών!
Μήπως πάλι σκεπτόμαστε ότι θα μας ειρωνευθή ο κόσμοςΠοιός κόσμος;  Ο χωρίς Θεό κόσμος, ο θολωμένος, ο ταραγμένος, ο αγχωτικός, ο διχασμένος, ο κόσμος που με την ανυπακοή του στο θέλημα του Θεού, έφερε στη ζωή του όλα τα ψυχολογικά προβλήματα, όλα του τα πάθη, όλη την αποκτήνωσι και τη διαστροφή;  Ο κόσμος, αγαπητοί μου, πέταξε το Θεό και έχασε τον εαυτό του, την ανθρωπίνη ωραιότητά του, διέλυσε την οικογένεια, έφερε στα παιδιά μας τον αποπροσανατολισμό, την απώλεια της ελπίδος και τους απεμάκρυνε την αληθινή χαρά, τους ωραίους στόχους και οραματισμούς, την ευγένεια και την νεανική σφριγηλότητα.
Ας διδαχθούμε, αγαπητοί, από το κατάντημα της κοινωνίας χωρίς Θεό.
Σήμερα, εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας μας, αυτό το «Πάσχα του καλοκαιριού», ας ανανύψουμε, κληρικοί και λαϊκοί. Ας γίνει η ζωή μας όλη μιαολόψυχη, δυνατή, ειλικρινής υπακοή στη φωνή, στο θέλημα του ΧριστούΤότε μόνο θα αλλάξη η ζωή μας, θα αναμορφωθή η οικογένειά μας, θα ολοκληρωθούν τα παιδιά μας. Η υπακοή στον Κύριό μας θα φέρη φωτισμό και χάρι Θεού! Όταν ο Χριστός κυβερνά το πλοίο της ζωής μας και της ψυχής μας, πάντοτε εκείνο θα οδηγείται σε λιμάνια χαράς, επιτυχίας,  ευτυχίας  και  σωτηρίας.  Αμήν!
Μετά  πατρικών  ευχών,
O ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ


† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Εορταστικό Πρόγραμμα της Παναγίας μας στην ενορία μας. (14-15 Αυγούστου).

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΝΑΓΙΑ 15 ΑΥΓΟΎΣΤΟυ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Eκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Αγρινίου σας προσκαλεί στις λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Παναγίας μας.


ΤΕΤΑΡΤΗ  14   ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Στις  7:00  το απόγευμα  παραμονή της Παναγίας, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος θα τελεσθεί Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, θα ψαλλούν τα εγκώμια της Παναγίας μας και  στη συνέχεια θα γίνει περιφορά του επιταφίου της Παναγίας, όπως ακριβώς γίνεται τη Μεγάλη Παρασκευή πέριξ του Ιερού Ναού.


ΠΕΜΠΤΗ  15   ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ημέρα μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου θα τελεσθεί Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.



Εκ του Ιερού Ναού

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

Το Πάσχα του καλοκαιριού.

Panagia Glykofilousa_mesa

O μήνας Αύγουστος.



aug_up

Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας, γι’ αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis και είχε 31 ημέρες, από την εγκαθίδρυση του Ιουλιανού ημερολογίου το 45 π.Χ. (το έτος 709 από κτίσεως Ρώμης). Το έτος 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του.
Λέγεται ότι αρχικά είχε 30 ημέρες, αλλά ο Οκταβιανός του πρόσθεσε αυθαίρετα ακόμη μία ημέρα (που πήρε από τον Φεβρουάριο) για να μην υστερεί από τον Ιούλιο, που ήταν αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα, κάτι που δεν ευσταθεί. Λέγεται, επίσης, ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της Κλεοπάτρας η οποία έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ. αν και ο ακριβής τρόπος του θανάτου της καλύπτεται από μυστήριο. Κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, και το οποίο αρχίζει τον Σεπτέμβριο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι η 31 Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Οι δώδεκα πρώτες μέρες του Αυγούστου ονομάζονταν και «ημερομήνια», γιατί έλεγαν ότι προλέγουν τον καιρό: «κάθε μέρα κι ένας μήνας». Οι μέρες αυτές ήταν επίσης γνωστές και ως «δρίμες». Τις μέρες αυτές δεν έπρεπε να πάει κάποιος στη θάλασσα για μπάνιο, ούτε να πλύνει ούτε να κόψει σταφύλια και σύκα. Οι λαϊκές ονομασίες του μήνα, όπως Συκολόγος, Τραπεζοφόρος και Διπλοχέστης, αναφέρονται κυρίως στην αφθονία των καρπών του: «Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο». Σε μερικές περιοχές οι πρώτες ημέρες του Αυγούστου θεωρούνταν ότι συμπίπτουν με την «εώα επιτολή» του Σείριου, δηλαδή την ανατολή του λαμπρότερου άστρου της νύχτας λίγο πριν από την ανατολή του Ήλιου. Όπως αναφέρουν οι Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου: «Ο Σείριος είναι το λαμπρότερο άστρο του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός και η “εώα επιτολή” του σ’ αυτή τη χρονική περίοδο είχε συνδεθεί στην αρχαιότητα με τα “κυνικά καύματα” (τα dies caniculariae των Λατίνων), δηλαδή με τις θερμότερες ημέρες του έτους, τα οποία “καύματα” οι αρχαίοι απέδιδαν στην επί πλέον αύξηση της θερμοκρασίας από την υποτιθέμενη προσθήκη της ακτινοβολίας του Σείριου στην ακτινοβολία του Ήλιου».
Ο Αύγουστος, όμως, είναι γνωστότερος για τον «δεκαπενταύγουστό» του, τις πρώτες ημέρες του μήνα πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Η Παναγία, άλλωστε, είναι το ιερό εκείνο πρόσωπο που ο λαός μας τιμά και σέβεται περισσότερο από κάθε άλλο. Αμέτρητες φαίνεται να είναι οι προσωνυμίες που αποδίδονται στο πρόσωπό της: Ελεούσα, Μεγαλόχαρη και Φανερωμένη, Χρυσοσπηλιώτισσα, Παντάνασσα και Κεχαριτωμένη είναι μερικές μόνο από τις χαρακτηριστικές δοξασιολογίες που αποδίδει στην Παναγία ο λαός μας, που τιμά τη μνήμη της Κοίμησής της με νηστεία και παρακλήσεις δύο εβδομάδων. Ανήμερα, όμως, στη γιορτή της, καθώς και τα εννιάμερά της, στις 23 Αυγούστου, «γιορτές και πανηγύρια» παντού.
Σύμφωνα με τη λαογράφο Ελένη Ψυχογιού: «Τα πανηγύρια της Παναγίας τελούνται παραδοσιακά στο απόγειο του καλοκαιριού, όταν έχει ολοκληρωθεί ο παραγωγικός κύκλος, αφήνοντας στους ανθρώπους χρόνο σχόλης και προσόδους για να καταναλώσουν σε μια “τελετουργική σπατάλη”… Πέρα από εκδηλώσεις πίστης, τα πανηγύρια αποτελούν συλλογικά πολυσύνθετα και ύψιστης σημασίας επικοινωνιακά γεγονότα, που λειτουργούν ως θεμέλια πολιτισμού για τις ανθρώπινες κοινότητες ακόμη και στις μέρες μας, με όποια μορφή επιτελούνται κατά τόπους».
Οι γιορτές της Παναγίας δεν είναι, φυσικά, οι μοναδικές του μήνα, αφού σπουδαία θέση στο χριστιανικό εορτολόγιο κατέχει και η 6η Αυγούστου όταν η Εκκλησία γιορτάζει τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα. Την ημέρα αυτή, όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης, «έθιμο από τα πιο διαδεδομένα, με μορφή θρησκευτικού νομίμου, είναι η προσκομιδή στις εκκλησίες και ευλόγηση με ειδική ευχή των πρώτων σταφυλιών της χρονιάς… Σ’ αυτό το έθιμο επιζεί η αρχαία συνήθεια των απαρχών, δηλαδή της προσφοράς των πρώτων καρπών στους θεούς, όπως εκφραζόταν στην ιστορική αρχαιότητα ως συγκροτημένη λατρευτική εκδήλωση με τις εορτές των Θαργηλίων, των Θαλυσίων και των Πυανοψίων».
Αλλά, όσο κι αν τον Ιούλιο «ο Αϊλιάς κόβει σταφύλια και η Αγιά Μαρίνα σύκα», ο ερχομός του Αυγούστου δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε ότι «από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνας»!

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

Όσα δεν γνωρίζουμε για τη ζωή και το θάνατο της Παναγίας.

Τι λέει η εκκλησιαστική παράδοση για την Κοίμηση της Παναγίας; Ποια είναι τα γεγονότα που συνέβησαν; Σε ποια σημεία διαφέρουν η Ορθόδοξη και η Καθολική πίστη, αναφορικά με την κοίμηση της Θεοτόκου;

Η Θεομητορική εορτή της Χριστιανοσύνης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς.
Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν υπάρχουν πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη. Γι’ αυτήν μαθαίνουμε από τις διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών ανδρών, όπως των Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα σχετικά τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνολογίας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας  γι’ αυτό το Θεομητορικό γεγονός.
Έτσι, λοιπόν, κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η μητέρα του Ιησού Χριστού, Μαρία (η Θεοτόκος και Παναγία), πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από έναν άγγελο τρεις ημέρες προτού αυτός συμβεί και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Προσεύχεται στο όρος των Ελαιών και δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Επειδή κατά την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, καθώς κήρυτταν «απανταχού γης», μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Μοναδικός απών ο απόστολος Θωμάς.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου συνέβη στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, στο οποίο διέμενε η μητέρα του Θεανθρώπου. Αφού της έκλεισαν τα μάτια, οι Απόστολοι μετέφεραν το νεκροκρέβατό της στον κήπο της Γεθσημανής, όπου και την έθαψαν. Κατά τη μεταφορά του λειψάνου της, φανατικοί Ιουδαίοι αποπειράθηκαν να ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της, αλλά τυφλώθηκαν. Μόνο ένας από αυτούς κατόρθωσε να το ακουμπήσει, αλλά μια αόρατη ρομφαία του έκοψε τα χέρια.
Μοναδικός απών από την κηδεία της υπήρξε, όπως προαναφέραμε, ο Απόστολος Θωμάς. Όταν μετά από τρεις ημέρες πήγε στον τάφο της, βρήκε μόνο τα εντάφια. Προφανώς, η Παναγία είχε αναστηθεί. Πάνω στον τάφο της χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην Αγία Ελένη. Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός (450-457) με τη δεύτερη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορταζόταν αρχικά στις 13 Αυγούστου και από το 460 στις 15 Αυγούστου.
Μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας υπάρχει δογματική διαφορά σχετικά με την Κοίμηση της Θεοτόκου.
Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει στο δόγμα της ενσώματης ανάληψης της Θεοτόκου (Assumptio Beatae Mariae Virginis), που οριστικοποιήθηκε με την αποστολική εγκύκλιο του Πάπα Πίου IB’ «Munificentissimus Deus» (1 Νοεμβρίου 1950).
Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει λόγο πρώτα για Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή πραγματικό θάνατο (χωρισμό ψυχής και σώματος) και στη συνέχεια για μετάσταση της Θεοτόκου, δηλαδή ανάσταση (ένωση ψυχής και σώματος) και ανάληψή της κοντά στον Υιόν της.
Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται νηστεία, η οποία καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους: πριν από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τον 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία, που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται (επιτρέπεται) το ψάρι. Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός και αν η εορτή πέσει σε Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι. Τις ημέρες της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου ψάλλονται τις απογευματινές ώρες στις εκκλησίες (εκτός Κυριακής), εναλλάξ, ο «Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», οι λεγόμενες «Παρακλήσεις».

Αύγουστος: Ο μήνας της Παναγίας!



Ο Αύγουστος είναι για μας τους Ορθοδόξους ο μήνας της Παναγίας. Η μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεώς της δεσπόζει καταμεσής του, κ’ οι Παρακλήσεις προς τη Χάρη της, που αρχίζουν από την πρώτη κιόλας μέρα του και συνεχίζονται ως την προπαραμονή της γιορτής, καθώς και η «απόδοσή» της στις εικοσιτρείς, τα «εννιάμερα της Παναγίας» -όπως συνηθίσαμε να τα λέμε- αγιάζουν όλο το μήνα.
Image result for παναγια
Παράλληλα, η γιορτή της Καταθέσεως της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου στις τριανταμία, τον επισφραγίζει. Έτσι, ολόκληρο τον Αύγουστο, η παρουσία της Μεγάλης Μάνας του Χριστού και των Χριστιανών γλυκαίνει τις ψυχές μας!
Γιορτάζοντας τη Κοίμηση της Θεοτόκου, ουσιαστικά γιορτάζουμε τη νίκη της ζωής ενάντια στο θάνατο. Δεν γιορτάζουμε τον θάνατο της Παναγίας, αλλά την αγία Κοίμηση της και τη Μετάστασή της στους ουρανούς! Ο τάφος της Παναγίας είναι κενός. Άδειος!
Το θεοδόχο σώμα της, το Σώμα που έκλεισε μέσα του το πυρ της Θεότητας χωρίς να καταφλεγεί, δεν ήταν δυνατόν ν’ ακολουθήσει το δρόμο της φθοράς! Αλλοιώθηκε, αφθαρτίσθηκε, όπως λέει ο θείος Παύλος: «Οι νεκροί, θα επιστρέψουν στη ζωή άφθαρτοι και μείς οι ζωντανοί θ’ αλλάξουμε το παλιό με ένα νέο σώμα. Πρέπει αυτό που είναι να μεταμορφωθεί σε άφθαρτο, κι αυτό που είναι θνητό να γίνει αθάνατο» (Α’ Κορ. 15: 52-53). Κατ’ αυτό τον τρόπο, το πανάγιο σώμα της Θεοτόκου, πνευματικά αλλαγμένο και αθάνατο, μετατέθηκε από τη χωματένια αγκαλιά της γης, στην άκτιστη και ζωοδόχο αγκάλη του Τριαδικού Θεού.
Έτσι, η γιορτή του Δεκαπενταύγουστου έχει πολλά από το χαρακτήρα του Πάσχα: Πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρσία, από τη γη στον ουρανό, από το θάνατο στη ζωή την αιώνια! Έχει επίσης αρκετά κι απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως, γιατί, όπως λέει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, «Με την Ανάληψη και τη Μετάσταση μπήκαν στον Παράδεισο σωματικά ο καινούργιος Αδάμ και η καινούργια Εύα, ο Ιησούς Χριστός και η Παρθένος Μαρία»!
Με αυτά τα δεδομένα, η 15η Αυγούστου είναι ημέρα χαράς και αγαλλίασης. «Θυμήρης, ου πενθήρης η παρούσα πανήγυρις», όπως λέει ο Άγιος Ανδρέας, Αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Ευφρόσυνη είναι τούτη η γιορτή και όχι πένθιμη! Καθώς κι ό Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς υπογραμμίζει,  «Ο θάνατος της Παναγίας είναι ζωηφόρος, με το να μεταφέρει σε ουράνια κι αθάνατη ζωή και η επέτειος του είναι γιορτή χαρμόσυνη και πανηγύρι για όλο τον κόσμο».
Έτσι, έχει πολύ δίκιο ο χριστώνυμος λαός της Ελλάδας να ονομάζει το Δεκαπενταύγουστο «Πάσχα του καλοκαιριού» και να πανηγυρίζει χαρούμενα σε πόλεις και σε χωριά, όπου η ευσέβειά του έστησε «στης Πανάγιας τη Χάρη, προσκυνητάρια κι εκκλησιές και λαύρες κι εξωκκλήσια», όπως θάλεγε ο ποιητής.
Και δεν είναι μόνο στη Μεγαλόχαρη της Τήνου το κέντρο του εορτασμού, όπου τα θαύματα διαδέχονται αλυσιδωτά το ένα το άλλο, έτσι για να δείχνεται τρανότερα η αγάπη της Παρθένου για τον άνθρωπο και να βουβαίνονται τα στόματα των άπιστων και ορθολογιστών. μα και στην Παναγιά τη Σουμελά στη Βέροια, στην Αγιάσο της Λέσβου, στην Εκατονταπυλιανή της Πάρου, στ’ Αγιονόρος και μάλιστα στο μεγαλόπρεπο Μοναστήρι των Ιβήρων με την Πορταΐτισσα, στη Σκριπού του Ορχομενού, στη Μαλεβή και στήν Έλωνα του Μωριά, στο Όρος των Αμώμων στην Πεντέλη, στη Μολυβδοσκέπαστη της Ηπείρου, και όπου αλλού… Χώρα Θεομητοροσκέπαστη και Παρθενοευλογημένη είναι η Ελλάδα!..
[…]Νιώθουμε στη γιορτή της Αειπάρθενης πιο γλυκό το χάδι από το χρυσοφτέρουγο χέρι Της στις ψυχές μας! Πιο ζεστή την ανάσα της στοργής Της! Πιο τρυφερό το μητρικό φιλί Της! Πιο παραμυθητική την παρουσία Της! Οι πικρές ώρες μας παρηγορούνται! Η μοναξιά μας ξεπερνιέται! Γλυκαίνονται τα χείλη μας!
Ο δρόμος μας φωτίζεται! Γεμίζει νόημα η ζωή μας!… Ακούμε το ολόγλυκο τροπάρι της: «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…» και τα μάτια μας υγραίνονται! Προσκυνούμε το άγιο εικόνισμά Της και ριγούμε!
Της ανάβουμε κερί και λειώνουν οι πάγοι της καρδίας μας! Της ψιθυρίζουμε λόγια προσευχής και νιώθουμε στα βάθη της ύπαρξής μας πως ναι, ετούτη η σταυροχεριασμένη απάνω στο ζωαρχικό της νεκροκρέβατο, η Αρχοντοδέσποινα που γλυκοσωπαίνει, η Μάνα του Θεού η Μεγαλόχαρη, ακούει τη φωνή της δεήσεώς μας μ’ ευμένεια, και κινούνται τα σπλάγχνα Της σε έλεος, σε σκέπη, σε βοήθεια, σε μεσιτεία ολόθερμη προς τον φιλάνθρωπο Θεό! Για μας τους τσακισμένους απ’ την αμαρτία! Τους ανάξιους!
Τους ανεμοδαρμένους και καραβοτσακισμένους μέσα στη θύελλα του δίψυχου και διπλοπρόσωπου κόσμου! Για μας τους ξένους! Τους ανέλπιδους! Τους διψασμένους για κατανόηση κι αγάπη αληθινή!..
Πρόφτασε, Μάνα ακοίμητη, στης Κοίμησης σου τη γιορτή, κι επάκουσε Γοργοεπήκοε, παρηγόρησε Παρηγορήτισσα, ελέησε Ελεούσα, γιάτρεψε Γιάτρισσα, λύσε τους πόνους Πονολύτρα, λευτέρωσέ μας απ’ τα πάθη μας Ελευθερώτρια, φανέρωσε τη δόξα Σου Φανερωμένη, σε δρόμο οδήγησε μας σωτηρίας, ω Οδηγήτρια!…
του Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ
(Μητροπ. Προικοννήσου Ιωσήφ, «Οσμή ζωής», εκδ. Άθως)

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων.

Όπως είναι γνωστό, η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός στην πνευματική μας ζωής αλλά εργαλείο που μας βοηθά να καθαριστούμε μεταμορφώνοντας τα πάθη μας για να φτάσουμε στην Βασίλεια του Θεού.
Μέσα στις νηστείες που έχει θεσπίσει η Εκκλησία, υπάρχει και η νηστεία των Αγίων Αποστόλων που είναι δυστυχώς άγνωστη σήμερα σε πολλούς Χριστιανούς. Στις 29 Ιουνίου, η Εκκλησία εορτάζει την εορτή των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έτσι, προς ανάμνηση του μαρτυρικού θανάτου των δύο Αποστόλων, έθεσε να υπάρχει νηστεία που λέγεται «Τεσσαρακοστή» αν και με το Νέο Ημερολόγιο, δεν υπερβαίνει ποτέ τις 30 ημέρες. Ο όρος περισσότερο έχει την σημασία της νηστείας λόγω ότι χρησιμοποιείται κατά τη περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα.
Η νηστεία ξεκινά την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγ. Πάντων και λήγει στις 29 Ιουνίου. Είναι κινητή εορτή που η διάρκεια της εξαρτάται από πότε είναι το Πάσχα. Η νηστεία αυτή, κατά τον Μ. Αθανάσιο (4ον αιώνα) ξεκινούσε μετά την Πεντηκοστή λόγω του ότι οι Απόστολοι ξεκίνησαν το έργο τους. Κατά τις Αποστολικές Διαταγές, ξεκινούσε μετά την Κυριακή των Αγ. Πάντων όπως το εορτάζουμε και εμείς. Σε αυτή τη νηστεία, τρώμε ψάρι, κρασί και λάδι. Στις 29 Ιουνίου που τελειώνει η νηστεία, υπάρχει για τους κοσμικούς κατάλυση εις πάντα και για τους μοναχούς κατάλυση ιχθύος.
Υπήρχαν προσπάθειες να γίνει μικρότερη η νηστεία ή και να καταλυθούν και άλλες τροφές όπως την περίπτωση του Οικ. Πατριάρχη Κωνσταντουπόλεως Ιερεμία Γ’ (1719 μ.Χ.) που προσπάθησε να περιορίσει τις μέρες νηστείας σε 12 επειδή στο Φανάρι, είχε καταργηθεί η νηστεία αυτή. Απέτυχε όμως αυτή η προσπάθεια επειδή εξεργέθηκαν οι ψαράδες και μπακάληδες γιατί ζημιώνονταν αυτή τη περίοδο. Προσπάθισε πάλι κατά τη δεύτερη του πατριαρχεία ο Ιωακείμ ο Γ’ (1901-1912), κατά την νηστεία των Αγ. Αποστόλων, να γίνεται κατάλυση αυγών, γάλακτος και τυριού. Απέτυχε όμως αυτή η προσπάθεια λόγω της σθεναρής αντίστασης από τους μοναχούς του Αγ. Όρους.
Είναι κάτι βασικό που πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε. Οι νηστείες τις Εκκλησίας δεν θα πρέπει να τροποποιούνται για να βολεύουν τις θελήσεις μας αλλά να τροποποιούμαστε εμείς κατά τις νηστείες αυτές όπως τις έχει θεσπίσει η Αγία Εκκλησία μας. Βεβαίως υπάρχει και η «οικονομία» που γίνεται εκτάκτως και κατόπιν υποδείξεως πνευματικού για την καλύτερη θεραπεία του εκάστου άρρωστου πιστού. Επειδή όλοι μας, κατά έναν αυξημένο ή ελάχιστο βαθμό, είμαστε άρρωστοι πνευματικά και σωματικά, η Εκκλησία έρχεται ως «θεραπαινίς» να βοηθήσει τον καθέναν κατά τον βαθμό της ασθενείας του. Πρέπει όμως όλοι μας να ακολουθούμε την γενική γραμμή της Εκκλησίας και να μην κοιτάμε την εξαίρεση, την οικονομία ως μια εύκολη λύση αλλά κατόπιν ευλογίας του πνευματικού μας, να πολεμάμε για το καλύτερο της ψυχής μας.
Εύχομαι όλοι μας να μην παραμελίσουμε και αυτή την σημαντική νηστεία της Εκκλησίας μας και να την χρησιμοποιήσουμε καταλλήλως προς την θεραπεία της ψυχής μας. Καλό στάδιο!!!

Αν μου μιλήσουν για άλλους θα σηκωθώ να φύγω.

Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! Εγώ δεν είμαι Πνευματικός … πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.
Διότι, μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως ξεπέφτει στα μάτια σου και μειώνεται η αγάπη σου, όσο και αν νομίζεις ότι τον βοηθάς. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Καταστρέφεται όλως διόλου η αγάπη μας και προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους, εφ’ όσον αναμειγνυόμεθα στην ιδιωτική ζωή τους. Αυτή είναι υπόθεση μόνο του αρμοδίου προσώπου και ποτέ εμού του μοναχού ή λαϊκού.
Το να αγαθοποιώ όσους με κακοποιούν, με οδηγεί στην ειρήνη. Διότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς μας βάζουν προσκόμματα. Με έναν λόγο, με ένα βλέμμα, με το περπάτημά τους, με την χαρά τους, με την λύπη τους, παρεμβαίνουν στην πορεία μας. Γι’ αυτό χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και αντιδράσωμε στα προσκόμματα που μας βάζουν και διασαλευθή η ειρήνη του νου και της καρδιάς μας, μήπως δηλαδή προκαλέσωμε τον χωρισμό από τον Θεόν. Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεόν. Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράσθηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώη με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησίς σου είναι στα προοίμια.
Για να μπορέσης να ξεπεράσης αυτούς του σκοπέλους, να αγαθοποιής όποιον σε κακοποιεί. Σκόρπα, όσο μπορείς, αγαθότητα. Είσαι στον κόσμο; Μπορείς να του βρεις δουλεία. Είσαι στο μοναστήρι; Εάν σε καταρασθή, να τον ευλογήσης, εάν σε χτυπήση από την δεξιά σιαγώνα, να του πης, χτύπα με και από την άλλη. Δείξε την αγάπη σου, ανάλογα με το πώς σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός.
Όμως διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα. Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρης πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρής ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα. Αμέσως θα σου πη ο λογισμός, σήκω να φύγης. Είναι απρόοπτο. Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.
Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι’ αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι. Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι’ αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.
Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ό,τι έρχεται. Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωή.
πηγή: Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι Ασκητικοί-Περί Αρετών

Τα γενέθλια του Προδρόμου και τα δικά μας

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζουμε μόνο τα γενέθλια του Χριστού, τα Χριστούγεννα, το Γενέσιο της Θεοτόκου 8 Σεπτεμβρίου και το Γενέσιο του Προδρόμου στις 24 Ιουνίου. Ασφαλώς η γέννηση οποιουδήποτε ανθρώπου φέρνει χαρά «ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον» και για το παιδί που οι γονείς του είναι χριστιανοί και άρα θα το βαφτίσουν σε λίγο, στη χαρά προστίθεται και η ευλογία της υιοθεσίας του από το Θεό.
Υπήρξαν πρόσωπα που το πέρασμά τους απ’ αυτό τον κόσμο έφερε ευεργεσίες μεγάλες, όπως ανακάλυψη θεραπειών από σοβαρές ασθένειες, ευκολίες στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, ελευθερία από μακροχρόνιες δουλείες και πολλές άλλες.
Το πέρασμα του Ιωάννη του Προδρόμου, το Γενέσιον του οποίου η Εκκλησία μας γιορτάζει σήμερα, έχει άμεση αναφορά με τον ερχομό του Σωτήρα του κόσμου. Ως προφήτης του Θεού του υψίστου αποκάλυψε στους ανθρώπους το θέλημά Του, ως πρόδρομος προετοίμασε τονδρόμο στις καρδιές των Ιουδαίων με το κήρυγμά του για να δεχτούν Αυτόν που η ιστορία Του γράφτηκε προ Χριστού, γι’ αυτό και τον ανάμεναν, και ως βαφτιστής δεχόταν το λαό για να πει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει και με το βάφτισμα του ύδατος να ετοιμαστεί για το βάφτισμα του Πνεύματος.

Δεν είμαστε, βέβαια, όλοι γεννημένοι για τον ίδιο ρόλο. Είμαστε όμως όλοι προορισμένοι για τη Βασιλεία του Θεού, όπου θα βιώνεται η αγάπη Του και η πληρότητα της ύπαρξης μας. Τι σημασία έχει από ποιους και πού γεννηθήκαμε; Ο Χριστός μας καλεί να εκπληρώσουμε τον προσωπικό μας προορισμό, εκεί που βρίσκεται ο καθένας. Γιατί, πράγματι, εκπληρώνεται ο σκοπός που ήλθαμε στον κόσμο αυτό,
• αν υπομένουμε τις δυσκολίες και δοκιμασίες που έχουμε•
• αν κάνουμε το καθήκον μας με συνέπεια, στην οικογένεια, στην εργασία, στην κοινωνία•
• αν προσπαθούμε να εφαρμόσουμε τις εντολές του Κυρίου στην καθημερινότητά μας, και πιο πολύ την αγάπη και την ταπείνωση•
• αν ζούμε απλά και αθόρυβα την εκκλησιαστική ζωή, που μας ενώνει μυστηριακά με το Χριστό ως την Οδό και την Αλήθεια και τη Ζωή•
• αν ετοιμαζόμαστε, με ρεαλισμό και σύνεση, να φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή χωρίς εκκρεμότητες στις σχέσεις μας με το Θεό και το συνάνθρωπό.
Η επέτειος των δικών μας γενεθλίων θα μας δείχνει τα χρόνια που έφυγαν ανεπιστρεπτί αλλά και αυτά που προσδοκούμε να έλθουν. Όλα όμως αυτά, τα πριν και τα μετά, δεν μας ανήκουν. Γιατί μόνο το τώρα έχουμε, που σε λίγο γίνεται και αυτό παρελθόν. ΄Ετσι, συνειδητοποιούμε πως σημασία δεν έχει πόσα χρόνια ζήσαμε αλλά πώς τα ζήσαμε. Και όταν το συνειδητοποιήσουμε, θα μπορέσουμε να μετανοήσουμε χωρίς ενοχές και χωρίς συμπλέγματα ψυχικά που συντρίβουν χωρίς ν’ ανορθώνουν, αλλά με τη μετάνοια που βαδίζει μπροστά «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγό και τελειωτή Ιησού Χριστό». Αυτόν που ο Πρόδρομος Ιωάννης κήρυξε και μας έδειξε ως το σωτήρα του κόσμου και ευεργέτη των ψυχών ημών.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

Με λαμπρότητα πανηγύρισε ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Αγρινίου


   Με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα και επισημότητα, καθώς και με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, πανηγύρισε ο ιστορικός Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Αγρινίου.

Την Κυριακή της Πεντηκοστής το απόγευμα, τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’αρτοκλασίας κατά τον οποίο προεξήρχε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας Αρχιμ. π.Επιφάνιος Καραγεώργος και τον θείο λόγο κήρυξε ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμ. π.Μακάριος Αντωνόπουλος.
Την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος το πρωί, τελέσθηκε η Ακολουθία του Όρθρου και στην συνέχεια η Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία κατά την οποία ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.Κοσμάς και τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτοσύγκελλος Αρχιμ. π.Επιφάνιος Καραγεώργος.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων είπε: «Ευχόμαστε ο Ένας της Αγίας Τριάδος, ο Παράκλητος, το Πανάγιον Πνεύμα να δώσει σε όλους σας, στις οικογένειές σας, στα παιδιά σας, έτη πολλά, ευλογημένα γεμάτα πρόοδο… Να ευχηθούμε όμως το Πανάγιο Πνεύμα να έλθει και σε εμάς και σε όλους τους Έλληνες. Δυστυχώς με τις ενέργειές μας και την ζωή μας, απομακρύναμε το Πανάγιο Πνεύμα από την καρδιά μας και την πατρίδα μας.
Παράδειγμα η αποποινικοποίηση του φοβερού αμαρτήματος της βλασφημίας. Η Ελλάδα, επέτρεψαν μερικοί να βλασφημεί χωρίς κανένα φραγμό τον Τριαδικό Θεό μας, τον Αναστάντα Χριστό μας, την Παναγία μας, τους Αγίους μας….
Εκατομμύρια μάρτυρες και νεομάρτυρες έχυσαν το νεανικό τους αίμα για να μην αρνηθούν τον Χριστό και εμείς σήμερα ελεύθερα τον βλασφημούμε; Ο Θεός μας να μας φυλάξει από καμιά δοκιμασία. Ας έλθουμε λοιπόν όλοι μας σε συναίσθηση και μετάνοια και ας θελήσουμε με συγκεκριμένο πνευματικό αγώνα, να φέρουμε το Πανάγιον Πνεύμα στην καρδιά μας, στη ζωή μας, στην πατρίδα μας…»
Το απόγευμα της εορτής τελέσθηκε ο Μεθέορτος Εσπερινός μετ’αρτοκλασίας προεξάρχοντος και ομιλούντος του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου και εφημερίου της ενορίας Αγίου Νικολάου Brooklyn π.Μελετίου Μπουγά. Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στο Αγρίνιο την Δευτέρα το απόγευμα, δεν πραγματοποιήθηκε φέτος η καθιερωμένη Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος.





Εσπερινός
θεία Λειτουργία

μεθεορτος εσπερινός